مامانا تو رو به خدا کمکم کنین دارم روانی میشم
فقط بگم شوهرم هیچ جا همراهم نیست اصلا انگار طلاق عاطفی گرفتیم
پسرم به شدت شیطون و لحبازه انروز با مامانم اینا رفته بودیم بیرون
پسرم اقه شیطنت می‌کرد که هیچکس حریفش نبود همه چیزو برا خودش میخواد سه تا قوطی نوشابه داشت بازی می‌کرد هیچکدومشو به بچه های دیکه نمی‌داد فقط دوست داره با بزرگترا بازی کنه اصلا با بچه های همسن و سال خورش نمیسازه
من هیچی نگفتم بهش فقط مدارا کردم
ولی یکدفعه رفت سرازیری اصلا بهم توجه نمی‌کرد دویدم گرفتمش ولی دیگه طاقتم طاق شد چند بار زدم به پشتش
همیشه میخواستم مادر خوبی باشم ولی دیگه اعصابم از تنهایی و بی محبتی هیچیش نمونده
و وقتی میبینم پسرم این رفتارا رک داره بیشتر بهم میریزم میگم همسرم اینطور پسرم هم اینطور
آخه چندتا همسن داره هیچکدوم اینطور شیطون لجباز بهونه گیر پرخاشگر نیستن و اینکه بخوان همه چی متل خودشون باشه

منم مثل توام بچهامون بی گناهن 💔ماخیلی تحت فشاریم

بچه منم مثل بچه توعه، ی کارایی کرد ک نگم

من الان از ۱۳ بدر با خاله ها و دختر خاله ها پسرخاله ها و همسراشون بودیم
شوهرم مثه کسیکه ننش مرده بود بغ کرده یجانشسته بود اصلا باهام نه حرف زد نه با بچه
دلم خیلی شکست هما زن وشوهری دونایی میرفتن میگشتن
منم اشک تو چشام

عزيزم اگه رابطه ات با همسرت خوب نيس دليلش پسرت نيس پس سر اون خالي نكن بچتم مقايسه نكن همه بچه ها همينن يكي يكم كمتر يكي بيشتر ! منم مثل شما بودم دو ماهه پسرم ك بزرگتر شده ديگه دلم نمياد دعوا كنم انقدرم بهتر شده رابطمون حتي خيلي بيشتر دوسم داره قبلا بيشتر پدرش رو دوس داشت

عزیزم میفهمم حرفتو
و کاملا حق داری
ولی همه بچه ها مثل هم نیستن
تو هرجور باشی مادر خوبی هستی
یکم با همسرت صحبت کن یا از یک مشاور کمک بگیر
هم برای روابط با همسرت هم پسرت