بهت ،درد،غم ،اندوه ،حسرت ، نا امید درخود مچاله شده ام..
نه میل حرف زدن با کسی را دارم و نه حتی نگاه کردن به اطرافم ..
حتی میترسم دخترم را بغل کنم چون فکر میکنم اینطوری جدایی از او برایم سخت تر است..
میبینی دنیا ، من بی پناه اواره را..؟
توی افکارم دنبال کورسوی امیدی میگردم اما هرچه در خیالاتم پرسه میزنه جز کوچه های بنبست تاریک چیزی پیدا نمیکنم گویی من در گوشه ای از دنیا در تاریکی مطلق ایستاده ام و همه ادماها در مقابلم ایستاده اند با خشم و ابروهای گره کرده به من نگاه میکنند ‌.
انگار میگویند چقد سنگدلی که بچه ات را پاره تنت را میخواهی رها کنی ..

کاش حداقل این روزا این ادم های بی گناه که کشته میشدن ادمهای ظالم و بی صفت جای اونا میرفتن ولی متاسفانه ظلم همیشه پایداره

به گلو بغضُ...
و به لب اشکُ...
و به آغوشم درد...🥀

اگ واقعا شوهرت مرد بدیه وخودت دلشو داری برو وتنها میتونی ازپس همه جی بربیای منک عرضه نداشتم ونرفتم اما ایندفه اگ دعوایی بشه تصمیم دارم واقعا برممم چون خیلی صبرکردم خیلی ایشالا هرچی صلاحمونه خداارامشو ب زندگی ودلت برگردونه گلم

بعضی وقتا با جدایی فرصت های جدید و برکت به زندگی آدم میاد
اگه هزار بار بهش فرصت دادی و گند زده وقتشه بری
غصه نخور خدا بزرگه شاید این تصمیم بهترین تصمیم زندگیت باشه عزیزم

چه غم انگیز…