امشب همه مضطربن ، امشب هیچوقت فراموش نمیشه ، بعد از هفت سال بچه دار شدم و الان از ترس آب و برق و شیرخشک و دارو... خوابم نمیبره ، تو ۲۷ سالگی وقتی انقدر ناامیدیم چجوری قراره تا ۳۰-۴۰ سال دیگه عمر کنیم ؟! نمیخوام آیه یاس باشم فقط دلم میخواد خدا یه جوری بسازه برامون که بچه هامون تو آرامش زندگی کنن حتی اگر خودمون زیر این فشار له شدیم خم به ابروی بچه هامون نیاد . از روی پسرم شرمندم که کاری ازم برنمیاد امیدوارم خدایی باشه که ناظر باشه و بیش از این منو شرمنده نگاه و خواسته های بچم نکنه . امشب این استرس ک به ما وارد شده نتیجشو ده سال بعد میبینیم . با هر صدای تق و تقی یه متر میپریم که نکنه صدای جنگنده است ، شاید از امشب دیگه پیامی نتونیم منتشر کنیم ولی اینو نوشتم تا بدونم این ضربان بالای قلب و این تیک عصبی چشم و این سردرد همش از استرسیه که بهمون وارد شده . نگین هیچی نمیشه که هیچکدوم نمیدونیم چی میشه ، شرمنده روی پسرمم که شیش تا داروخونه شهرمون رو رفتم ولی گفتن دنبال شیرخشک فعلا نباش ک پیدا نمیشه 🥲 خدایا برامون بساز ، فروردین ۱۴۰۵

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط