با جاری هام تو یه ساختمونیم
من ۳ سال بعد عروسیم باردار شدم
تو این ۳ سال بچه هاشون هر ردز خدا خونه ما بودن
با ما بیرون میرفتن ،شبا میموندن حتی خونه مامانمم با من میومدن
حالا ک بچه من بزرگ شده میخاد بره خونشون میگن نه بچمون میزاریم بیاد خونتون نه بچتو بفرس ما حوصله بچه خودمون رو نداریم 😑😑😑
انقد سوختم انقد سوختم
صدای بچه هاشون از پله میاد پسرم انقد گربه کرد میخاس بره نزاشتم

من خودم بچه نداشتم انقد با بچه ها خوب بودم ک هرجا میرفتیم سرگرم کردن بچه ها بامن بود انقد دوست داشتم ولی الان که بچه دارم فرار میکنم از بچه مچه...طبیعیه کسی که بچه دار هست دیگه حوصله هیچ بچه ای رو نداره و نباید انتظار بیخود داشت از بقیه اون موقع اگه ما کمک کردیم برامون شیرین بود بچه نداشتیم کیف میکردیم نمیشه از بقیه توقع کرد

عجب من کمکی داشتم آدم نباید نمک نشناسی کنه منتظرم بچه داربشن جبران کنم براشون هر چند که می‌دونم خودشون اینقدر بچه دوستن احتیاج ندارن اما درکل نمی‌خوام براشون کم بزارم خداوکیلی تو سخت ترین شرایط کنارم بودن خدا ازشون راضی باشه هیچوقت فراموش نمیکنم

سه سال زیاد نیست نسوز دیگه کمتر خوبی کن بهشون وقتی کاری میکنی ببین اگه نحبت بی جائه انجام نده

جاری منم همین طوریه میفهمم میگی

منم دوسال اول ازدواج با جاریم یه جا بودیم
طوری بود پسرش به منم میگفت مامان😅
بعد ک من باردار شدم از اونجا رفتیم
بماند ک چ کادوهایی به بچش دادم دریغ از یه عیدی به بچه من
دخترم الان ۷ سالش تموم شده عموش تا بحال یه ماچ از ته دلش نکرده چ برسه به زنش😏😏😏😏😏

منم قبل از بچه دار شدن همیشه تو بچه داری به خواهرم کمک میکردم، هر جا میرفتیم دو تا بچه ش رو نگه می‌داشتم ولی الان که خودم بچه دارم دریغ از ذره ای کمک

من مجرد بودم یا بچه نداشتم خیلی خیلی به بچه های بقیه محبت میکردم
اما الان دریغ از ذره ای محبت از اطرافیانم
همیشه حسرت میخورم که چرا اون کارارو میکردم