مامانای عزیز
یه چیزی که من این جا خیلی زیاد میبینم اینه که مامانا با کوچیک‌ترین اتفاقی که برای بچه‌هاشون میفته خودشونو رسما به در و دیوار میکوبن و میزنن و ... مثلا بچه افتاده ولی حال خودش خوبه داره بازیشو میکنه اما مامانش میگه من هنوز دارم گریه میکنم. یا موارد دیگه. خب قبول دارم جون همه ما به بچه‌هامون بسته اما یه بخشیش به نظر من تحت تاثیر این ذهنیت جامعه‌ست که مادر باید پیر شه و رنج و سختی و درد بکشه تا بچه‌ش بزرگ شه. انگار ناخودآگاه تصور می‌کنیم اگه با هر اتفاقی که برای بچه‌ها میفته خودمونو جر و واجر نکنیم مامان خوبی نیستیم. و اصلا انگار مامانا ناخودآگاه تشویق میشن، وقتی بهشون میگی نه ناراحت نباش هی باز بیشتر پافشاری میکنن که نه من دارم میمیرم نمیتونم فلان. نمیدونم اصلا کسی این تاپیکو ببینه یا نه اما به ذهنم رسید بگم که بیاید این چرخه نادرست رو بشکنیم.
👇

من دیسک دارم نمیتونم زیاد بچه هامو بغل کنم و راه برم بخصوص ک دوتان روزی صددفه مادر خودم میگ مادرایقدیم مهربونتر بودن 😶

منم حرفاتون قبول دارم
من هرموقع پسرم میوفته یا زخمی میشه واکنش آنچنانی نشون نمیدم بجاش پسرمو آروم میکنم و بش میگم چیز طبیعیه و فلان
بقیه تا واکنش منو میبینن مادر بودنمو میبردن زیر سوال

کاملا باهات موافقم ،ازینک اینقد خودمو اذیت میکنم ناراحتم
ولی نمیتونم ذره ای کمترش کنم
ینی بچه من موقع خابش گریه میکنه من ناراحتم و عصبی و غصه ک حتمن یچیزیشه ک گریه میکنا

آره واقعا موافقم با حرفتون من بچه اولمه ولی این ری اکشنی که از بعضی مامانا میبینم واقعا برام باعث تعجبه .اخه قبل اینکه بچه طثریش بشه مامانه سکته رو زده.از قدیم گفتن بچه لاید زمین بخوره تا بزرگ‌بشه .این مامانا واقعا خودشونو دوس ندارن وگرنه اول باید ارامشتون رو حفظ کنید بعد ببینید چی شده تو حوادث اول باید خونسردیت حفظ کنی تا بتونی مدیریت کنی

واقعا داریم خودمون زجر می دیم😐منم چند روز بهش فکر مکنم چقدر سخت میگیریم به خودمون ،در صورتی بقیه اصلا براشون مهم نیست چه به من می گذره باید بیخیال شد

میگفتن چه مادر بیخیالی و فلان