پارت۸.رفتم سالن و پرستارا دیدنم و حسابی تشویقم کردن که چقدر زود راه افتادم و گفتم بریم بچه رو ببینیم.رفتیم کرونا بود فقط من اجازه ورود داشتم رفتم داخل اونجا از پشت دستگاه نگاهش کردم حتی بلد نبودم دستگاه باز کنم .دستگاه دوتا جای دست داشت از اونجا دستامو داخل کردم یکم نوازشش کردم و بعد گفتن ما مراقبشیم برو استراحت کن فردا میای پیشش،مگه فردا مرخص نمیشیم؟؟؟😪😪
رفتیم بالا اتاقم خصوصی نبود اما تا جایی که مریض نبود مریص هارو تنها تنها میزاشتن و کسی نبود تو اتاق ما..من حتی اینجاها یادم نیست مادرشوهرم کجا بود کجا رفت چیکار کرد.اونجا فامیل داشتیم احتمالا اونجا رفته بوده..شب همسرم گفت ما میریم من صبح زود برمیگردم مامانم موند پیشم.بچه ای نبود گریه کنه مامانم راحت خوابید‌من بااینکه شب قبل نخوابیده بودم تا خود صبح پلک رو هم نزاشتم(یادم رفت بگم بعد عمل من نسکافه زیاد خوردم سردرد نداشتم اصلا)هی فکر میکردم فردا مرخص میشیم دیگه.دم دمای صبح خوابم برد کم کم هوا روشن شد بیمارستان شلوغ شد صبحانه اوردن..همسرم زودی پبداش شد،الهی قربونش برم🥲🥲اصلا تنهام نزاشت،یادم نمیره هیچوقت.. گفتم من مرخص اما بچه باید بمونه،دکتر دارو برام نوشت، گفت برو پانسمان زخمتو عوض کنن بعد مرخصی،رفتم عوض کردن گفت بخیه هات جذبیه،خیلی خوب و تمیزه محکم پانسمان کرد گفت میتونی دوش بگیری،اما تا سه روز باز نکن چسبو بعد که باز کردی اب صابون بخوره بهش خوب میشه زود.رفتم بخش ان ای سیو،کسی جز من اجازه ورود نداشت.همسرم گفت بریم دوش بگیر مامانتو بزاریم برگردیم..گفتم باشه تا از زنجان به ابهر برسیم هر دست انداز من درد کشیدم صندلی پشتی دراز کشیده بودم اما ندونستم شیاف بزارم.شیاف همون دوتا دیروز پرستار گزاشت همون بود،

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط