بعد از زایمانم ،حالم خیلی بود شیر دادن‌ برام عذاب اور بود سینه هام زخم بودن و به هزار درد و مشقت به پسرم‌ شیر میدادم حوصله هیچکس رو نداشتم دلم میخواست برم‌ یه جایی که تنهای تنها باشم ،همسرم خیلی حامی بود اما حوصله اونم نداشتم یادمه یکبار نشسته بودیم ۵ روزگی پسرم شوهرم برگشت گفت قربون پسر تپلم برم .من زار میزدم چرا بهش گفتی تپل ( پسرم موقع تولد ۳۵۰۰ بود و نسبت به نوزادای دور و برمون که دیده بودیم درشت تر بود) انقدر باهاش بد شده بودم بخاطر این حرفش از اونطرف ده روزگی بچم بخاطر بیماری رماتیسم که خودم داشتم لگن درد شدید پیدا کردم ده روز بیمارستان بستری بودم و بچم رو ندیدم .خیلی خیلی اذیت شدم تازه یکماهگی پسرم من یکم سرپا شدم‌و کارامو خودم انجام میدادم خیلی روزای سختی بود بچه اول بنظر من خیلی تجربه سختیه خیلی ،قشنگ تا ۶ ماه درگیر افسردگی بودم .شاید باورتون نشه ولی من از بچه دوم فقط بخاطر افسردگی بعد زایمانش میترسم‌

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط