یادمه وقتی بچهم به دنیا آوردن گفتم خودم به تنهایی میتونم بزرگش کنم بعد ده روز اومدم خونه خودم صبح وقتی همسرم رفت سر کار من موندم با یک بچه کوچیک تمام وجودم ترس گرفت بچه منم از اون بچه‌هایی بود که رفلکس کولیک داشت همش گریه ... با این که همسرم تا صبح با من بیدار بود ولی باز بدنم کم آورد یا دمه یک روز دخترم از بس گریه میکرد همسرم سر کار بود منم چند روز خوب نخوابیده بودم خسته بودم و پا به پا ش گریه میکردم لاغر ضعیف شده بودم ...یک روز از پنجره آشپز خونه پرواز پرندها دیدم دلم دلم خواست جا اونها باشم آزاد رها ...خودم خواستم از پنجره بندازم .. صدا گریه دخترم من به خودم آورد ... بعد اون همسرم من برد خونه مامانم دو ماه نیم اونجا موندم بعد اونم یک ماه نیم خواهرم اومد پیشم ..این ها گفتم که افسردگی بعد زایمان جدی بگیرین من خانوادم .و همسرم نجات دادن همه پشتم بودن همراهم بودن .. یک زن تازه زایمان می‌کنه مثله همون بچه که تازه به دنیا اومد خیلی نیاز به توجه داره افسردگی بارداری و بعد بارداری جدی بگیرین ...الان خداشکر میکنم که همچنین خانواده دارم و خدا این فرشته کوچولو بهم داد شکرت خدا

تو کنارت بودن ولی من از 1ماهگی دخترم تکو تنها با همیرم بودیم هیچکس کنارمون نبود با 20ساعت فاصله با خانواده شبو روزم تا 2ماه گریه بود خیلی روزای سختی گذروندم ولی همسرم پا ب پام کهر میکرد همراهم بود تواین دوره زمونه فقط همسر ک برا ادم میمونه نه پدر نه مادر نه هیچکس دیگ

من از ۴۰ روزگی تا همین الان تو شهر غریب تنها بودم فقط همسرم گاهی همراهم بود

منم ابجیم تا چهل روز پیشم بود یادمه اولین شب تنهای م تا صب بیدار بودم میترسیدم ،منم افسردگی داشتم همش تو خونه بودم با ی بچه نق نقو گریه کن ،الانم افسردگی همراهمه ،😔 دخترم تا یکم گریه میکنه یا غذا نمیخوره اخ دیوانه میشم

منم حالم بعد بود بعد زایمان مدام گریع میکردم الان شکر خدا خیلی خوبم