افسردگی بعد زایمان من جوری بود که الان دوس ندارم یادش بیفتم هربار که بیاد میارم به خودم میگم نه نه فکرشو نکن....از ذهنت پاکش کن....دیگه گذشت دیگه رفت و تو تونستی ردش کنی...ولی لامصب ذهن آدمیزاد که دکمه خاموشی نداره بزنی و خلاص شی...چقد روزای وحشتناکی بود...حرفای اطرافیان برام مثل خنجر بود رو قلبم....پسرم خیلی بی قرار بود و همه اون بی قراریا نتیجه افسردگی بارداری من بود...عصر ک میشد شوهرم یساعت میرفت بیرون خرید کنه و برگرده....هزار بار من هر رووووز تصمیم میگرفتم تا برگرده خودکشی کنم و خودمو خلاص ‌کنم ولی به پسرم ک نگا میکردم نمیتونستم تنهاش بزارم....از همه بدم میومد حرفای همه برام بد بود و غیر قابل قبول...هرکی هرچیزی میگف من‌شب تماما فقط گریه میکردم....گذشت آره الان پسرم یسالشه ولی به قیمت خراب شدن تک تک لحظاتم با نوزادی پسرم....الان پسرم‌یسالشه و من تولد یکسالگیشو گرفتم و دقیق شب تولدش سورپرایزمون کرد و یه دفه راه رفت....الان پسرم جونمه عمرمه نفسمه همه زندگیمه تموم‌دارایی منه بشدت عاشقشم جوری که تموم دلخوشی منه و خط قرمز زندگیم...میگذره این روزا مامانا ولی یاد اون‌ لحظات بد هیچوقت از ذهنمون نمیره

یاد صبوری هات باش ، یاد اون لحظه هایی که خواستی خودکشی کنی ولی عشق بیشتر بود ، قوی بودی ، جنگیدی ، شجاع بودی ... برای پسرت خوشحالم که تو مادرشی ❤️

ای خواهر چقدر حرف دل منو زدی...کاش ادمای اطراف بیشعور ، زیپ دهانشون رو میکشیدن موقع دیدنی نوزاد..مادری که تازه زایمان کرده زخم شکم داره، هورموناش بهم ریخته،خوابش بهم ریخته..دیگه حرفای نیسدار و طعنه و کنایه ی شما رو کجاب دلش بذاره...بخدا من هنوز درگیر افسردگی هستم....خدا شاهده من که هیچ وقت حلالشون نمیکنم..منم نقهمیدم نوزادی بچم چطور گذشت☹️😞

من ۴ساله درگیرشم
چکارکردی خوب شدی بمنم بگو
خسته شدم از این وضع