سایه های پزشک
۱۵۲



نوید همینطور که به چشمای علی خیره شده بود سوییچ رو روی هوا گرفت و رو به من گفت: بریم عزیزم
پرهام بلند گفت: صبر کنین سلین و هیوا هم با شما میان
نشستم تو ماشین و تو داشبورد رو نگاه کردم که خشاب اسلحه رو چک کنم ، نویدم نشست و وکمربندشو بست و بعد سوار شدن سلین و هیوا راه افتاد
درحالی که دو دستی فرمون رو گرفته بود گفت: حدود پنج کیلومتر باهامون فاصله دارن میریم سمت اسکله ادمای عموت اونجا منتظرمونن
هیوا با صدای بچگانه گفت: مامان من میترسم
چرخیدم سمت صندلی عقب و گفتم: عمه منو ببین
سرشو از تو بغل مامانش بلند کرد
ادامه دادم: منم خیلی وقتا میترسم ، اصلا اشکال نداره بترسی ، ولی تو یه پرتویی ، پرتو ها در عین ترسیدن بازم قوی میمونن دس وقتی صدای تیر اندازی شنیدی چیکار میکنی؟
هیوا: سرمو با دستام پوشش میدم
لیلی: میتونی بهم نشون بدی چجوری؟
دستاشو پشت سرش قلاب کرد و سرشو برد پایین
بالبخند گفتم: دختر خودمی ، فقط از من یا اقا نوید دور نشو باشه؟
سرشو تکون داد و همون موقع سلین گفت: لیلی این بچه مادر داره نیازی نیست این حرفا رو بهش بزنی
ابروهامو دادم بالا و گفتم: سلین جون اگه یکم بجای جنگیدن سعی کنی بفهمی که هیوا دختر برادر منه و من براش نگرانم خیلی بهتره
به بیرون نگاه کرد و گفت: حتی خواهر واقعیش هم نیستی
با حرص نفسمو دادم بیرون و از آینه عقبو نگاه کردم
نوید از پنجره بیرونو نگاه کرد وگفت: نگران نباشین اونا تو کشور خودشون زیاد شلوغ بازی نمیکنن
خنده ی هیستیریکی زدم و گفتم : نمیدونستم قوانین فدرال رو هم حفظی
زیر چشمی نگام کرد که ادامه دادم : این ادما درگیر شدن با پلیس براشون کمترین اهمیت رو داره

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط