۷ پاسخ

ولی من میترسم برعکس بشه
یک نسل طلبکار و زحمتنکش و بی درک بار بیان.
چون خودم اگر کسی بهم میگه فهمیده ای یا بیشتر از سنت میفهمی بخاطر ی سری تجربهدها و اتفاقات بده

مامانای پسر دار امیدوارم راه درست رو ب بچهاشون یاد بدن تا ب دخترا آسیب نزنن و دخترای ماهم بتونن توی جامعه خودشون با خیال راه قدم بزنن

رفتار ک خیلی خیلی مهمه ینی سلامت روان بچه ست عملا.
اما اونایی ک اصرار به ترک‌پوشک تو این سن دارن و قط شیر با تلخک و چسب سیاه و رب و لاک و اینا که بترسه و شیر نخوره باید بدونن این کارا بدترین اسیب های روانی رو رقم میزنه

هم خوبه هم بد نسل ما داریم بچه هامونو لوس و تنبل بار میاریم خیلی بده

عزیییزم تاپیکت خیلی دلگرم کننده و درسته، حتماً انرژی اش به خودت و خونوادت برمیگرده💚
امیدوارم که این نسل کوچولو اول از همه سلامت و شاد باشن و وقتی بزرگ شدن خیلی خیلی خوشحال باشن مهم نیست چه دستاوردی داشته باشن فقط تو راه درست باشن و خوشحال در یه ایران آزاد💛

من بعضی وقتا کنترلم از دست میدم پسرم میزنم یا سرش داد میزنم خیلی دارم رو خودم کار میکنم نزنمش چون همش کتک زدن مامانم یادم میاد حبس کردنش نیشگون گرفتنش با شلنگ گاز انقد میزد نمیتونستم راه برم پاهام کبود میشد وقتی داد میزنم همش کابوس میبینم 😭😭😭😭😭😭

خدا بهمون کمک کنه انسان تحویل اجتماع بدیم

سوال های مرتبط

مامان آنیسا خانوم🍩👶 مامان آنیسا خانوم🍩👶 ۲ سالگی
۷. پس چون ندیدیم و یاد نگرفتیم که چطور اختلاف‌هامون رو حل کنیم!، وقتی بحثی پیش میاد، نمی‌دونیم بعدش چطور رفتار کنیم!، بنابر این یا وانمود می‌کنیم که اتفاقی نیفتاده و با بی‌توجهی همه چیز رو عادی جلوه میدیم. یا ماجرا رو به دل میگیریم و تا مدت‌ها اون رو بلای جون‌مون می‌کنیم...

۸. وقتی تو بچگی به اندازه کافی به ما توجه نشه! و عشق و محبتی که لایقش هستیم رو دریافت نکنیم!، تشنه توجه و تایید میشیم. پس ناخواسته می‌گردیم هرجا بیشتر به سمت ما توجه روانه بشه به اون سمت قدم برمی‌داریم، بی‌توجه به اینکه این توجه تا چه اندازه می‌تونه برامون هزینه ساز باشه.

۹. وقتی به طور مکرر قول دادن و بدقولی کردن!، حرف زدن و عمل نکردن!، وعده دادن و ناامیدت کردن، دنیا و آدم‌هاش به چشمت غیرقابل اعتماد میان و تصور اینکه "همه به دنبال اینن که سرت کلاه بذارن!" اجازه نمیده راحت اعتماد کنی و ترس از آسیب دیدن از شروع هر رابطه متعهدانه‌ای می‌ترسوندت.

و در نهایت ۱۰: وقتی تو بچگی اونقدری کنترلت کردن که حسرت یه زندگی بدون دخالت تو دلت مونده، یا به قدری منفعل رفتار می‌کنی که همه به خودشون جرات دخالت و کنترل کردن میدن!، یا به قدری به کنترل حساس میشی که با کوچک‌ترین حس کنترل شدن واکنش تندی نشون میدی
👇👇👇👇👇
مامان 👶🏻آراد🫀 مامان 👶🏻آراد🫀 ۲ سالگی
پسر بچه🧒🏻یا پرنسس👰🏻‍♂️مسئله این است!

بحرانی که به نظرم این روزا بیشتر متوجه پسر بچه هاست اینه که در آینده قراره پسر هایی رو ببینیم که پرنسس وارانه بزرگ شدن و امیدوارند که النگوهاشون نشکنه...

-پسر هایی که به لطف والدین یه موبایل دستشون گرفتن و خیلی آروم و گوگولی و ساکت یه گوشه میشینن تا والدین رو از کار و زندگی نندازن و والدینشون هم باافتخار از مساله یاد میکنن!

-نسلی که تحرک خاصی ندارند وبه جای کوچه و طبیعت با موبایل بازی میکنن و تغذیه شون فست فود و نوشابه س،چون مامانشون حوصله نداره غذای خونگی و سالم و مقوی بده دست بچه...

-نسلی که دنیای اطرافشون پر شده از کارتون هایی با شخصیت های زن نما یا فیلم هایی با قهرمان های خنثی،لباس های بی جنسیت و اسباب بازی هایی که نه حس "پسر بودن" داره نه حس "قدرت"

‼️پسر بودن یعنی مسئولیت،قدرت و حمایت!
یعنی اجازه داشته باشه بدوعه،زمین بخوره،حتی دعوا کنه تا زور بازوشو نشون بده!
📌اگه اینکارارو نکنه در آینده از خاکی شدن لباسش میترسه،از صداهای بلند میترسه و با کوچکترین مشکلی جا میزنه و دست از تلاش میکشه!

🤔حالا برای تربیت یه پسر قوی و با جربزه باید چیکار کنیم؟
تو تاپیک بعدی براتون توضیح میدم...