۳ پاسخ

گاهی اوقات زندگی با پدرمادری که باید طلاق میگرفتن و نگرفتن عواقبش برا بچه ها بیشتر و بدتر از طلاقه

من دارم با یه فرزند طلاق زندگی میکنم (پسر همسر)، انقد پر از خشم و نفرت و لجبازی و عقده ست که هیچ جوره قابل تحمل نیست، صفات خوب هم داره اما انقد آزارگر و بدرفتاره که هیچ کسی نمیخواد تحملش کنه، عقده مادری که رفت و سالی یکبار هم نمیاد سراغش، عقده توهین و تحقیر پدر بابت رفتار و زندگی مادرش و.....

طلاق شرف داره به زندگی هایی که ما میکنیم😑

سوال های مرتبط

مامان امیرحسین مامان امیرحسین ۱ سالگی
🌟خطاهای والدین در تنبیه کردن🌟
✨چگونه از تکرار اشتباهات رایج جلوگیری کنیم✨


🙅‍♂️ خطاهای رایج والدین در تنبیه: والدین گاهی ناخواسته در تربیت و تنبیه کودک خود دچار اشتباه می‌شوند. این خطاها می‌توانند به جای اصلاح رفتار، مشکلات بیشتری ایجاد کنند. برخی از این خطاها و روش‌های جلوگیری از آن‌ها عبارتند از:

1️⃣ تنبیه در لحظات عصبانیت 😡: بسیاری از والدین وقتی عصبانی هستند، تنبیه می‌کنند که ممکن است بیش از حد شدید یا نامناسب باشد. برای جلوگیری از این اشتباه، پیش از هر تصمیمی چند دقیقه صبر کنید تا آرام شوید و با خونسردی برخورد کنید.

2️⃣ تحقیر و سرزنش کودک 😔: تنبیه نباید با توهین و تحقیر همراه باشد، زیرا باعث کاهش اعتماد به نفس و احساس ارزشمندی کودک می‌شود. به جای آن، به کودک توضیح دهید که رفتار اشتباهش مشکل‌ساز بوده است، نه خود او.

3️⃣ نادیده گرفتن علت رفتار 🤔: والدین گاهی بدون در نظر گرفتن علت رفتار کودک او را تنبیه می‌کنند. بهتر است ابتدا با کودک صحبت کنید و علت رفتار او را بفهمید تا بتوانید به او کمک کنید از اشتباهاتش درس بگیرد.

4️⃣ عدم ثبات در تنبیه ⚖️: گاهی والدین یک رفتار را تنبیه می‌کنند و بار دیگر نادیده می‌گیرند. برای جلوگیری از این سردرگمی، قوانین مشخص و ثابتی تعیین کنید تا کودک بداند چه رفتاری غیرقابل قبول است.

🌼 یادآوری: تنبیه باید همیشه با دقت، آرامش و توجه به نیازهای عاطفی کودک همراه باشد تا اثربخش و آموزنده باشد، نه مخرب.

از ۳ سالگی میشود تربیت کودک را آغاز کرد
مامان نفس😍کوچولو🫀 مامان نفس😍کوچولو🫀 ۲ سالگی
موافق هستین انشالله🤞



نظارت بیش از حد مادران بر خوراک کودکان می‌تواند تاثیراتی منفی بر خوردن و وزن آنها داشته باشد. طبق تحقیقات انجام گرفته مادرانی که محدودیت‌های بسیاری در دریافت مواد غذایی کودک اعمال می‌کنند، ممکن است کودکانشان نیز به‌عنوان عکس‌العمل، پرخوری کنند. در مقابل اگر مادران برای خوردن به کودک خود فشار بیاورند، کودکان در غذاخوردن کندتر و ایرادگیرتر می‌شوند. اگر در مورد غذاخوردن به کودکان فشار نیاوریم آنها بیشتر لذت می‌برند.

والدین کودکان ایرادگیر در غذا خوردن در مقایسه با کودکان غیر ایرادگیر مشکل فشار بیشتری برای خوردن به آنها وارد می‌کردند. می‌توان استدلال نمود که والدین کودکان ایرادگیر در غذاخوردن به‌ناچار برای خوردن غذای بیشتر به کودکان فشار می‌آورند تا بلکه بتوانند آنها را در وزن ایدئال حفظ کنند. اما پژوهش‌ها نشان می‌دهند فشار آوردن به کودکان برای غذاخوردن نتیجه عکس می‌دهد. این کار وعده‌های غذایی را به میدان مبارزه‌های میان والدین و کودکان مبدل می‌سازد.

شاید تنها راهی که والدین می‌توانند بر غذا خوردن فرزندشان تاثیری مثبت بگذارند. این است که وعده‌های غذایی را با قراردادن غذاهای سالم در مقابل کودکان به تجربه‌ای خوشایند بدل سازند.

فِی کارلیسِل از کتاب روانشناسی برای والدین ترجمه فریده فتوحی
مامان آنیسا خانوم🍩👶 مامان آنیسا خانوم🍩👶 ۲ سالگی
کابوس‌های کودکان اغلب ناشی از اضطراب‌های روزانه آنهاست. کودکی نوپا ممکن است اضطراب جدایی از شما را داشته باشد، کودکی سه‌ساله ممکن است اضطراب آموزش توالت رفتن و کودک بزرگتر ممکن است اضطراب امیال پرخاشگرانه یا جنسی را داشته باشد.

قلدری در مدرسه، جدایی والدین یا عزادار شدن نیز از دلایل بروز کابوس‌ها هستند. هنگامی که کودکی کابوس می‌بیند، ضروری است والدین تسکین و آرامش زیادی به او بدهند. در این مواقع چراغ‌ها را به مدت پنج دقیقه روشن کنید یا برای مدت کوتاهی کنار او دراز بکشید.

با این وجود، چراغ‌های اتاق را روشن نگذاشته و تمام مدت شب را با او نگذرانید؛ زیرا کودک باید بداند که اتفاق بدی نخواهد افتاد به او اطمینان دهید که کابوس تمام شده و آنها سلامت خواهند بود. می‌توانید در اتاق کودک را باز بگذارید یا چراغی را در راهرو روشن نگه داشته یا از چراغ خواب استفاده کنید.

در طول روز به دنبال علت اضطراب فرزند خود باشید. هنگامی که علت را یافتید سعی کنید درباره آن با جزئیات گفتگو کنید. از قراردادن کودک در معرض برنامه‌های تلویزیونی خشن یا ترسناک یا فیلم‌ها، بازی‌های رایانه‌ای یا کتاب‌هایی از این دست خودداری کنید؛ زیرا ترس‌های ناشی از این مسال سبب افزایش کابوس ها میشود
مامان آنیسا خانوم🍩👶 مامان آنیسا خانوم🍩👶 ۲ سالگی
کابوس‌های کودکان اغلب ناشی از اضطراب‌های روزانه آنهاست. کودکی نوپا ممکن است اضطراب جدایی از شما را داشته باشد، کودکی سه‌ساله ممکن است اضطراب آموزش توالت رفتن و کودک بزرگتر ممکن است اضطراب امیال پرخاشگرانه یا جنسی را داشته باشد.

قلدری در مدرسه، جدایی والدین یا عزادار شدن نیز از دلایل بروز کابوس‌ها هستند. هنگامی که کودکی کابوس می‌بیند، ضروری است والدین تسکین و آرامش زیادی به او بدهند. در این مواقع چراغ‌ها را به مدت پنج دقیقه روشن کنید یا برای مدت کوتاهی کنار او دراز بکشید.

با این وجود، چراغ‌های اتاق را روشن نگذاشته و تمام مدت شب را با او نگذرانید؛ زیرا کودک باید بداند که اتفاق بدی نخواهد افتاد به او اطمینان دهید که کابوس تمام شده و آنها سلامت خواهند بود. می‌توانید در اتاق کودک را باز بگذارید یا چراغی را در راهرو روشن نگه داشته یا از چراغ خواب استفاده کنید.

در طول روز به دنبال علت اضطراب فرزند خود باشید. هنگامی که علت را یافتید سعی کنید درباره آن با جزئیات گفتگو کنید. از قراردادن کودک در معرض برنامه‌های تلویزیونی خشن یا ترسناک یا فیلم‌ها، بازی‌های رایانه‌ای یا کتاب‌هایی از این دست خودداری کنید؛ زیرا ترس‌های ناشی از این مسال سبب افزایش کابوس ها میشود
مامان دانیال مامان دانیال ۲ سالگی
📍 تأثیر روانی کلمات پدر و مادر بر ذهن و روح کودک

کلمات والدین تبدیل به صدای درونی کودک می‌شوند.
یعنی وقتی به کودک گفته می‌شود: «تو هیچ‌وقت درست نمی‌شی!» یا «از دست تو خسته شدم!»
ذهن کودک این جمله را درونی می‌کند و در آینده هنگام شکست یا اشتباه، خودش به خودش همان را می‌گوید.

سیستم عصبی کودک نسبت به لحن والدین حساس است.
فریاد، تحقیر و تهدید باعث فعال شدن بخش «آمیگدال» (مرکز ترس در مغز) می‌شود.
در نتیجه، مغز کودک از حالت یادگیری و منطق به حالت «بقا» می‌رود — یعنی فقط می‌ترسد، نه می‌فهمد.

کلمات منفی، حس بی‌ارزشی می‌سازند.
جمله‌هایی مثل:

«تو همیشه خراب می‌کنی!»

«چرا مثل فلانی نیستی؟»

«ازت ناامید شدم!»
باعث می‌شوند کودک هویت خودش را با اشتباهاتش یکی بداند.
در بزرگسالی این افراد معمولاً عزت‌نفس پایین و ترس از اشتباه دارند..

ی‌توجهی کلامی هم آسیب‌زاست.
سکوتِ سرد یا بی‌پاسخ گذاشتن کودک، مثل گفتنِ "تو برای من مهم نیستی" عمل می‌کند.
این رفتارها به‌مرور احساس طردشدگی ایجاد می‌کنند.



@BehtarinMadareDonya