سلام مامانای گل شما بچتونو ببرید بیرون با بچه ها بازی کنه بعد اونا چن تا بچه باهم بگن ما باهات قهریمو باهاش بازی نکنن واین بشه یه بازی براشون که اذییت بچتون کنن چه رفتاری نشون میدین؟اینم بگم ماماناشونم هستن اونام میبیننو هیچی نمیگن بچه منم مدام گریه میکنه که اینا باهام قهرن البته اونا مال یه آپارتمانن ما از یه آپارتمان دیگه ولی کلا اینجایی که زندگی میکنیم بچه ها اخلاقشون این شده که با یه نفر قهر میکنن واذیتش میکنن چون بزرگتراشونم همین جورین واینم بگم دیگه بچه ای نیست که پسرمو ببرم بازی کنه .

عزیزم برای منم پیش اومده یا با صدای بلند ب پسرم طوری که اونام بشنون میگم بیا پسرم نرو سمتشون باهاش بازی نکن بیا خودت بازی کن باهم خوش بگذرونیم بعدش باهم میریم سمت پارک تابشو هول میدم بدو بدو میکنیم ک یادش بره . ‌ یا پیش اون بچها نمیبرم خودم همبازیش میشم نمیبرم

منم همین مشکلو دارم ولی فهمیدم بچها با کسی ک مادرش با مادرشون رفیق میشه دوست میشن

دقیقا منم تو کوچه ک دخترم میره چندتا دختر هستن ک چن سال از دلوین بزرگترن بازیش نمیدن اینم گریه ک منو بازی نمیدن بهش میگم خودت بازی کن اصلا سمتشون نرو اگه مدام بری سمتشون بیشتر فاصله میگیرن یا خودم با چندتا وسیله هاش دم در با هم بازی میکنیم دیگع اونا هم توجه اشون جلب میشه میریزن دورش خوشحال میشه دخترم جدید دقت کردم بهش اصلا براش اهمیتی نداره بازیش بدن یا ندن خودش بازی میکنه

من که سهیل میبرم کوچه..ب قول شما بچهای یک ساختمان باهمن و پسر من تنهاست ولی خودش میدونه چکار کنه..من نمیگم که بازی کنه باهاشون یا نه..یا اونا بازی کنن با پسرم یا نه..یا قهر کنن..با اینکه پسرم گاهی گریه میکنه و حرص میخوره ولی من سعی میکنم دخالت نکنم..اخه فردا مدرسه که ما نیستیم باید چکار کنن..باید خودشون یاد بگیرن حتی غلط یا درست و ما هم درکنارشون باشیم

باید رو بچه کار بشه و اینکه بهرحال اونا هم بچه آن و چی میخوای بگی
باید روابط عمومی بچه رو ببری بالا
و یه راه حل دیگه اینکه مثلا با خودت چندتا خوراکی ببری و اینجور مواقع با رفتار مهربانانه مثل مربی مهد بری پیششون و ازشون توضیح بخوای و بگی چی شده و بعد سعی کن مشکل حل کنی و تهشم خوراکی بدی این براشون خاطره میشه که مامان این پسره خیلی خوبه پس ما باهاش بازی میکنیم

بعضی بچه هام عقده این مثل پدرمادرشون
پس تو نبر پیشه اونا ببر پارک اینا به لچتم بگو اونا از خداشونم باشه که با تو بازی کنن و قهر نباشن

خب من پسرم مریضه و من خونه نگهش داشتم بخاطر. شرایط پارسال کامل تابستون مریض و تحت درمان بود صرع داره و کلا عصبی و بداخلاق شده بود از ی ورم هیج‌کس بچه اطرافمون نیست باهاش بازی کنن .امسال از بعد عید میبرم پارک بچهای اینجا یکم تنگ دستن خوراکی میبرم با خودم بهشون میدم با اراد هم بازی میکنن .خب شرایط من فرق داره البته از اراد خیلی بزرگترن ولی گل بازی میکنه دنبال هم میدون کلا ۴تفز هم بیشتر باهاش دوس نیستن ی جور میگذرونم خانه بازی هم ک خیلی عالیه براش

دقیقا منم همین مشکل دارم الان باهاش صحبت کردم ک نره سمتشون
جالبه میگن بیا بازی یهو میبرنش تو خیابون ولش میکنن ی بار خدا نکرده میخواست ماشین بزنه بهش
یا بهش میگن بی ادب یا وسایلش میخوان اگ نده میگن باهات دوست نیستیم ۸سالشونه نمیدونم چرا اینجور رفتار میکنن
دلم برا دخترم میسوزه ی نگاهی بهشون میندازه ولی گفتم حق نداره بره پیششون جرات نمیکنه میبرمش پارک تا اونا برن خونه برمیگردبم همیشه هم دم ورودی ساختمون با ماماناشونن نمیرن اون طرف ترم ک ادم راحت رد بشه

پس چرا من پسرمو میبرم پارک هرکی ندونه فک می‌کنه مهد زدم بس که بچه هادورمون جمع میشن واخرم بااصرارباید بریم خونمون دست آخرم ازم قول میگیرن که فردا هم بچموببرم

دخترمن هم هرکسی رو میبینه،میکه بامن دوست میشی. و بهش گفتم اگر کسی قبول نکرد ،بگو باشه و برو یه بازی دیگه کن .شاید اون دوست نداره،ولی تو نباید ناراحت بشی. خودم میبرمش پارک ویا با یه بازی دیگه سرگرم میکنمش.الیته فقط یبار این اتفاق افتاد و دخترم خوب برخورد کرد ..یجورایی بهش گفتم هرکسی هم بهت گفت دوستت نداریم ،برات مهم نباشه .

من این مواقع ارتباط گرفتن رو به عهده پسرم می‌زارم
باید یاد بگیره تو هر شرایطی کنترل رو دست بگیره
میتونی یه اسباب بازی باحال یا یه خوراکی خوشمزه ببری که نظرشونو جلب کنه

والا من امروز بچمو بردم پارک بچه ها یه گروه بودن و با انگار باهم دوست خانوادگی بودن که اومده بودن بیرون بعد توپ گرفتن و داشتن بازی می‌کردن پسرمم یجوری انگار که دلش بخواد بهشون نگاه میکرد من چیزی بهش نگفتم اومدیم خونه بحثو پیش کشیدم و بهش توضیح دادم اونا باهم از قبل دوست بودن و داشتن بازی می‌کردن تو اگه دوست داشتی می رفتی جلو بهشون میگفتی منم میتونم باهاتون توپ بازی کنم؟اگه گفتن باشه که خوب بود ولی اگه گفتن نه میگفتی ممنونم و برمیگشتی و به بازی خودت ما برای شاد بودن به هیچ کس نیاز نداریم مهم اینه خودمون از درون خودمون خوشحال باشیم بدون حضور دیگرانم میشه خوشحال بود و بازی کرد......منم این روزا چالش زیادی دارم واقعا ما مادرا سردرگمیم و نمی‌دونیم کدوم رفتار درسته کدوم اشتباه به نظرم بچتو یه طور دیگه سرگرم کن ببرش کلاس ببرش بیرون براش دوچرخه بخر و بزار بازی کنه درکل بدون اون بچه ها باشه که روانش اذیت نشه یا بهش توضیح بده بگو وقتی گفتن باهات قهریم گریه نکنه و بگه به درک من از بچه های قهرو خوشم نمیاد بره خودش بازی کنه