چقدر غریب بودن سخته 😞
همش حس پوچ بودن دارم یه غمی رو دلم سنگینی میکنه
حتی دیگه نمیتونم بابتش گریه کنم
همه میگن خب بچه بیار از تنهایی در میای ولی بنظرم هیچ ربطی به این موضوع نداره
تازه تو غربت بچه داری سخت تر میشه و غریبی بیشتر حس میش
دیگه نمیتونم از خونه بیرون بیام همش بغض دارم🥺ه

آی گفتی.غربت واقعا عذابه.هرچی خوب باشه دلت خوش نیست اصن.امیدوارم خدا به همه اونایی که تو غربتن صبر بزرگ بده

منم خیلی سختمه همش غمیگنم همش تنهام یجوری ک اصلا دلم نمیخواد از خونه برم بیرون مگر اینکه شوهرم باشه
خیلی داره سخت میگذره🥲

من توتهران غریبم🥲حس میکنم غربت تو تهران سختتره..
۱۰ساله تنهام..اگه دخترام نبودن قشنگ افسردگی میگرفتم..متاسفانه خیلی هم درونگرام وخیلی سخت بااطرافیانم جفت میشم..تقریبا بهتره بگم جزیکی دوتا دوست وروابط محدود باهاشون،هیچ کس دیگه رواینجاندارم..
گاهی نصف شبا توعالم خواب حس میکنم مامانم داره صدام میکنه ،بعدش بابغض بیدارمیشم وخفه میشم ازدلتنگی🫠خیلی سخته..
به قول مادربزرگ خدابیامرزم غریب وتندرست باشید

عزیزم کامل میفهممت منم الان ۱۷ سال تو غربتم اوایلش سخت بود برام کار شب و روزم گریه بود الان جوری شدمه که وقتی میام شهر خودمون دلم میخوا هر چی زودتر برگردم

برو سرکار سرگرم بشی

بچه داری تو غربت سختترین کاره 😓

دیگه سرنوشتت این بوده که یه شهر دیگه زندگی کنی ، بهتره کم کم باهاش کنار بیای و زندگیت رو بگذرونی .. روزا برو پیاده روی ، کم کم دوست پیدا میکنی ، کلاس باشگاه برو ، خودن برو تو پارک خوراکی بخور ، موزیک گوش بده ، اینجوری اخت میگیری و روزات میگذره

الان رامسر زندگی میکنی،واقعا تو بهشتم باشی بازم شهر غریب شهر غریب