ما همه‌مون یه سری “باید” و “نباید” توی تربیتمون داشتیم که شاید الان حس کنیم چقدر بهمون آسیب زد.

زخم‌هایی که شاید توی اون لحظه نمی‌فهمیدیم، ولی بزرگسالیمون رو شکل داد.

حالا نوبت ماست که این زنجیره رو قطع کنیم.

شما از چه رفتارِ بچگیتون درس گرفتین که حالا تو رابطه‌تون با بچه‌ها، کاملاً برعکسش رو انجام می‌دید؟ و سعی میکنید تکرارش نکنید

توی کامنت‌ها برام بنویسید؛ شاید درد مشترکِ خیلی‌هامون باشه.»


م

هیچ جا نمیزاشتن حرف بزنیم چون میگفتن بچه ای نباید تو جمع چیزی بگی همین باعث شد اعتماد به نفسم صفر بشه و هنوزم نتونم تو جمع درست صحبت کنم

توی غذا خوردن زورش نمیکنم.
به من به زور و فشار و تهدید و ترس و داد و کتک غذا میدادن.میخوردم از ترس اما هیچوقت وزنم بالا نرفت چون با لذت نبود خوراکم.زور و اجبار بود..
بستن موهام...الان موهای دخترم رو ازاد میزارم چون میدونم کش دردش میاد..
اعتماد کردن بهش..بدبین نبودن نسبت بهش...
اجازه میدم ک لوس باشه و دخترونه باشه.در حالی ک خودم اجازه نداشتم و میگفتن سفت حرف بزن.لوس نشو..فلان نباش.خیلی چیزا هس..

مادر من خیلی سختگیر بود مثلا دوست و رفیق نباید میداشتیم،من الان ۳۰ سالمه یک دوست ندارم با اینکه خیلی دلم میخواد،ولی حتی بلد نیستم با همسایه دوست بشم،انگار ته مغزم یکجوری ترسی دارم از دوست و رفیق

هر چی فکر میکنم یادم نمیاد که جایی مانعم شده باشن اتفاقا پدر و مادر پایه ای داشتم البته پدرم تا یه سنی خیلی سختگیری میکرد اما بزرگتر که شدم رفیقم شد خدا روحشونو شاد کنه من که بهشون افتخار میکنم چون اصلا عقده ی هیچی رو به دلم نزاشتن جز زود رفتنشون.

مقایسه با همسن سالام مخصوصا دخترخاله ای که سه روز بزرگتر بود
و وادارم میکرد برتر باشم تو هر کاری و ی ادم کمال گرای افسردم که هیچی خوشحالم نمیکنه

یادمه یبار جلو جمع زد تو گوشم ک حرف نزنم😐😐

نمیزاشتن هیچی خودم انتخاب کنم و همیشه به جای من تصمیم میگرفتن و انتخاب میکردن این شده که الان حتی یه جورابم بدون وسواس نمیتونم راحت انتخاب کنم و همیشه مرددم تو خرید یا کارای دیگه.ظلم کردن