امروز بعد از ۹ ماه برگشتم سر خونه زندگیم....
تازه دارم میفهمم که تنها دلیل نفس کشیدنم، تنها امید به زندگی من فقط و فقط پسرمه.... تو شهر غریب انگاری تنها کسمه... امیدم ه..
اصلا نمیخوام فک کنم اگه نبود واقعا میخواستم چیکار کنم
خدایا هزاران مرتبه شکرت... هزاران باااااار

امیدوارم زندگی به بهترین شکل برات پیش بره

همینه بچه،به مرور همه چی بهتر میشه حیف که ما صبر کافی نداریم،شوهرت چیکار میکنه؟دلتنگی نکرد؟

خداروشکر

گلم پسرت چطوره غریبی نمیکنه خودت چطوری انشالله زود عادت کنید خو بگیرید چه میشه کرد صبر کنید اونجا هم خو میگیرید انشالله ی سری وسیله بازی واسه خونت اگر جا داری بگیر گلم تابی سرسره ای ی استخر اب بگیر اونجا گرم هس بعدم یواش یواش اخت میگیرید

خداروشکر یوقتا که از دستش عصبانی میشدید بهتون حق میدادم ولی مطمین بودم یه روز به این نتیجه میرسی که همه دلخوشیت همین بچه میشه امیدوارم ارومترم بشه که دل باباشم باهاش خوش باشه