۴ پاسخ

نگران نباش چیزی نیست

یعنی چی زد تو سر بچت

پسرم تب دندون داره پایین نمیاد

ن عزیزم چیزی نمیشه ولی مواظب باش دیگه تکرار نشه
چون بیشتر بچه احساس بی امنیتی میکنه

سوال های مرتبط

مامان فرشته کوچولو مامان فرشته کوچولو ۱۳ ماهگی
بچه که بودم کوچه ای که توش زندگی میکردیم کوچیک بود و تقریبا ۶ ۷ تا دختر بچه بودیم که باهم دوست بودیم و بازی میکردیم
یکی از دوستام یه مستاجری داشتن که مستاجر یه پسرکوچولو بانمک داشت ما خیلی دوسش داشتیم هروقت میاوردتش تو کوچه ما کلی تلاش میکردیم خوشحالش کنیم
تولد یک سالگی پسرکوچولو مامانش تصمیم گرفت تولد به صرف عصرونه بگیره و همه دختربچه های هم بازی منو دعوت کرد جز من
مامان من خانم بی نهایت آروم و مهربونی بود با همه همسایه خیلی خوب بود و هیچوقت مشکلی با کسی نداشت ... منم خیلی بچه مودبی بودم یادم نمیاد کوچکترین آزار یا بی ادبی به این خانم داشته باشم نمیدونم چرا منو دعوت نکرد... یادشم نرفته بود چون منو هرروز میدید
روز تولد رسید ما همیشه بعد از ظهرا با بچه ها اسباب بازی میاوردیم کوچه خاله بازی میکردیم اون روز هیچکی کوچه نبود همه تولد بودن جز من...
خیلی دلم گرفت خیلی زیاد بچه بودم کلاس سوم چهارم
وقتی بچه ها اومدن هی از تولد و خوراکیایی که خوردن گفتنو یه سری از بچه هاهم طبق شیطنت بچگانه خواستن دل منو آب بندازن. من بچه مغروری بودم پیش اونا خودمو نشکستم حتی پیش مامانمم نگفتم درواقع تا الان به ه
مامان محمد جواد مامان محمد جواد ۱۴ ماهگی
تووی زندگیم تا سی سالگی هیچ وقت دغدغه مادر شدنو نداشتم . من همیشه آدم سرسری بودم . دانشگاه؟ خب میرم . ازدواج ؟خب میکنم . کار ؟ خب باشه.بچه؟...بچه ؟ ... خب ... نمیدونم ! سی سالم که شد دیدم همه آدمای دورم بچه هاشون دارن میرن مدرسه.نه که مسابقه باشه، نه که بترسم جا بمونم اما با خودم گفتم من بچه نمیخوام؟ما بچه نمیخواستیم ؟فک کردم ، فک کردیم.دلم خواست . دلمون خواست. واقعا خواست . با خودم گفتم خب ، اقدام میکنیم ، میشه دیگه ... مگه چمه ؟ مگه چمونه ؟ بچه هم میخوام ... بچه هم میخوایم...وقتی به همسرم گفتم باردارم گوله گوله اشک ریخت من نمیدونستم دارم مهمترین خبر دنیا رو به یه مرد میدم تا وقتی خم شد، نشست، سجده کرد و گفت خدایا شکرت و من یادم اومد این همون علیرضای با احساسیه که انتخابش کردم و تووی بالا پایین زندگی مدتها بود این روی حساسشو ندیده بودم. از اون لحظه خون تووی رگامون میجوشید ، خوش بودیم ، دلمون خوش بود ، همه چی قشنگتر شده بود، سیسمونی خریدنم خیلی خوش گذشت، کلا اون نه ماه با همه سختیاش خیلی خوش گذشت ، یه انتظار شیرین ، یه هیجانی که زیر پوستمون بود اما...من هیچ تصوری ، هییییچ تصوری از دنیای بعد از بچه دار شدن نداشتم . سه روز اول توو شوک بودم ، نه بلد بودم پوشک ببندم ، نه بلد بودم بچه رو بغل کنم نه بلد بودم شیر بدم. با خودم میگفتم پس اون غریزه لعنتی که همه میگفتن کجاست؟ مگه نمیگفتن کاری نداره ، مگه نمیگفتن آدم غریزی مادرانگی میکنه؟ بعد فهمیدم اگه نصف وقتی که واسه سیسمونی خریدن گذاشته بودم برا یاد گرفتن صرف کرده بودم کلی جلو بودم .
(۱)