کودکت جیش وپی پی را نمیگه 👇🏿👇🏿

6️⃣ راهکار فوق العاده است
اجرا کنی نتیجه میگیری👇🏿

1. مسئولیت را به خودش بدید
به‌جای حدس زدن همیشگی، گاهی بگویید:
«بدنت علامت می‌ده، خودت باید به من بگی.»
نه با تهدید، نه با عصبانیت؛ خیلی خنثی

2. قانون ساده بگذارید
مثلاً:
«هر وقت پی‌پی داشتی، قبلش باید بگی.»
اگر دیر گفت و خیس شد:
فقط لباس را عوض کنید
بدون سرزنش بگویید:
«اشکالی نداره، دفعه بعد زودتر می‌گی.»

3. تمرین اعلام کردن (خیلی مؤثر)
روزانه چند بار (حتی وقتی ندارد):
• بپرسید: «الان پی‌پی داری یا نه؟»
• اگر گفت «نه»، بگویید: «آفرین که گفتی.»
یعنی گفتن را تمرین می‌دهیم، نه فقط پی‌پی کردن.

4. تشویق فقط برای «گفتن»
حتی اگر دیر گفت ولی گفت:
«خیلی خوبه که گفتی.»

5. دستشویی را بی‌استرس کنید
شب‌ها چراغ کم‌نور،دستشویی ترسناک یا سرد نباشد

6‌‌.هر کدام از اعضا خانواده میره دستشویی اعلام کنه مثلا بابا بگه من رفتم جیش کنم

۱ پاسخ

ممنونم عالی بود 😍😍😍😍😍

سوال های مرتبط

مامان کوچولو مامان کوچولو ۲ سالگی
اموزش شمارش کودک دوساله
برای کودکان دو ساله، یادگیری شمارش باید به شکل بازی و همراه با تکرار شیرین باشد. در این سن، هدف تشخیص اعداد ۱ تا ۳ (یا ۵) و درک مفهوم «تعداد کم» است، نه حفظ کردن ترتیب طولانی اعداد. چند بازی ساده و مؤثر:

۱. پنهان کردن اسباب‌بازی
۲ تا ۳ اسباب‌بازی کوچک را جلوی کودک بگذارید و با دستتان روی آن‌ها بپوشانید. با انرژی بگویید: «یکی... دو... سه!» و دست را بردارید. هر بار تعداد را با انگشت نشان دهید.

۲. شدو (پرت کردن) توپ یا توپ‌های پارچه‌ای
توپ را به سمت او پرت کنید و بگویید: «یه توپ!» بعد دو توپ را پرت کنید: «دو توپ!» بعد سه توپ. نیازی به گفتن یک‌یک نیست، فقط جفت کردن عدد با دیدن اشیاء.

۳. کف زدن و پرش به تعداد
بگویید «سه تا کف بزن» و خودتان با شمردن «یک، دو، سه» بزنید. یا بگویید «دو بار بپر بالا».

۴. مکعب‌های لمسی یا لیوان‌های کاغذی
سه لیوان را وارونه کنید. زیر یکی یک مهره بگذارید. با انگشت روی هر لیوان بزنید و بگویید «یک... دو... سه... کجاست؟» بعد لیوان سوم را بردارید: «اینجاست، سه تا لیوان داشتیم».

۵. حمام و قالب‌های عددی
قالب‌های سیلیکونی شماره ۱، ۲، ۳ را در حمام بچسبانید. وقتی با آب بازی می‌کند، به عدد ۱ اشاره کنید: «یک قالب». بعد مسواک را روی آن بگذارید: «یکی مسواک».

۶. آهنگ با انگشت‌ها
آهنگ معروف «یک انگشت، دو انگشت، سه انگشت...» را بخوانید و انگشت‌های کودکتان را یکی یکی بلند کنید.

نکات کلیدی برای این سن:

· هر بار فقط ۳-۵ دقیقه بازی کنید.
· اگر کودک اشتباه کرد، اصلاح نکنید، فقط با شادی تکرار کنید.
· از موارد عینی استفاده کنید: دکمه‌های لباس، پله‌ها، قاشق‌های غذا، میوه‌های تکه شده.
مامان کوچولو مامان کوچولو ۲ سالگی
۱. اسم‌بردن مداوم اشیاء در لحظه: هنگام کارهای روزمره مدام اسم چیزها را بگویید. مثلاً حین حمام: «این صابون، آن اردک، آب گرم...». سر میز غذا: «قاشق، بشقاب، شیر...». نیازی نیست ازش بخواهید تکرار کند؛ فقط بشنود کافی است.

۲. کتاب‌های تصویری بزرگ با یک شی در هر صفحه: کتاب‌هایی با عکس‌های واضح و واقعی از حیوانات، میوه‌ها، وسایل خانه. با انگشت به تصویر اشاره کنید و نام ببرید: «ببین، گربه!» بعد از چند بار، بپرسید «گربه کجاست؟» تا با انگشت نشان دهد (بدون نیاز به تکرار لفظی).

۳. آهنگ و شعرهای کودکانه با حرکت: مثلاً «اِستار و اِستار، ماهی کوچولو...» یا «دست بزن، شادی کن...». همراه با حرکت دست و بدن به کلمات کلیدی اشاره کنید. ریتم و آهنگ خیلی در به خاطرسپاری موثر است.

۴. نباید تصحیح غلط املایی کرد، بلکه الگوی درست را بگویید: اگر گفت «گابگاب» منظورش قورباغه است. پاسخ دهید: «آره، قورباغه! قورباغه چطور می‌پره؟» بدون این که بگویید «اشتباه گفتی».

۵. بازی پیدا کردن شی: سه اسباب بازی جلویش بگذارید (ماشین، توپ، عروسک). بگویید «ماشین را به بابا بده». بعد «توپ را بگیر» و بعد «عروسک رو کجا برد؟» این کار هم کلمات را تقویت می‌کند هم درک دستورات ساده.

۶. تکرار با تنوع صدا و هیجان: کلمه‌ی «سگ» را با صداهای مختلف بگویید (آرام، بلند، خنده‌دار، با تقلید صدای سگ). جذابیت باعث توجه و تکرار می‌شود.

۷. محدود کردن دیدن صفحه نمایش (موبایل و تبلت) به صفر یا نهایتاً ۱۵ دقیقه در روز – کودکان دو ساله از تعامل مستقیم انسان بسیار بیشتر از ویدیو یاد می‌گیرند.

۸. صبوری مطلق: اگر کلمه‌ای را امروز نگفت، هفته آینده ممکن است ناگهان بگوید.
مامان رادین مامان رادین ۳ سالگی
ادامه مقاله خانم دکتر بکی کندی در مورد ترک پوشک(قسمت پنجم)

پیشگیری از اضطراب در مورد مدفوع:

ابتدا، بیایید بفهمیم چه چیزی ممکن است پشت ترس کودک از مدفوع کردن در دستشویی باشد:
• ترس از کثیفی:
برای کمک به این موضوع، سعی کنید درباره‌ی مدفوع به عنوان چیزی «چندش‌آور» یا «بدبو» صحبت نکنید. به‌طور کلی، نگاه خانواده‌تان به نظم، «نگه‌داشتن همه‌چیز» و پرهیز از کثیفی را بررسی کنید.
• ترس از دست دادن:
کودکان در این سن به حفظ بدنشان و اجزای آن بسیار توجه دارند. گاهی نگران می‌شوند که مدفوع بخشی از بدنشان است، و نمی‌دانند آیا با بیرون دادن آن بدنشان هنوز کامل خواهد بود یا نه. (مثلاً به همان شکلی که از خراش‌های کوچک هم ناراحت می‌شوند، چون درک کاملی از پایداری بدن ندارند.)
• سردرگمی:
بسیاری از بچه‌ها دقیقاً نمی‌دانند مدفوع چیست، که همین موضوع باعث افزایش اضطراب می‌شود.



سپس، بیایید راهکارهایی را در کنار این درک قرار دهیم:
• برای کودک توضیح دهید مدفوع و ادرار چیست:
• ادرار: مایعی اضافی است که بدن ما آن را خارج می‌کند.
• مدفوع: وقتی غذا می‌خوریم، بدن ما آن را به انرژی تبدیل می‌کند. آن بخش‌هایی از غذا که بدن نیاز ندارد، تبدیل به مدفوع می‌شوند.
• داستان «شنا کردن مدفوع با دوستانش» را تعریف کنید:
هنگام فلاش کردن مدفوع، یا زمانی که کودکتان می‌بیند شما مدفوع می‌کنید، بگویید:
«خداحافظ مدفوع، برو خوش بگذره با دوستات توی آب!»
بچه‌ها معمولاً از این داستان خوششان می‌آید؛ چون برایشان معنا و بازی را هم‌زمان دارد که هر دو به کاهش اضطراب کمک می‌کند.
• هرگز مدفوع را «چندش‌آور» یا «بدبو» خطاب نکنید:
این کار باعث می‌شود کودک فکر کند چیزی اشتباه درون اوست یا ازداشتن مدفوع حس شرمندگی داشته باشد.