بعضی آدم‌ها یهویی از زندگیت نمی‌رن... قبل از رفتنشون، بارها سعی می‌کنن رابطه رو نجات بدن.

بارها باهات حرف می‌زنن تا بفهمی چی ناراحتشون کرده. بارها فرصت می‌دن تا چیزی تغییر کنه. بارها از خواسته‌هاشون می‌گن، نه برای غر زدن؛ برای اینکه هنوز امید دارن.

اونا سکوت نمی‌کنن، قهر نمی‌کنن و بی‌خبر ناپدید نمی‌شن. تا آخرین لحظه تلاش می‌کنن، چون دلشون می‌خواد رابطه دوام بیاره.

اما وقتی می‌بینن فقط یک نفر داره می‌جنگه... وقتی می‌فهمن هر بار حرف زدنشون بی‌نتیجه می‌مونه... وقتی احساس می‌کنن حضورشون بدیهی فرض شده...

کم‌کم دست از تلاش برمی‌دارن.

و روزی که می‌رن، معمولاً تصمیمشون از روی عصبانیت نیست. از روی خستگیه... خستگیِ کسی که هر کاری از دستش برمی‌اومده انجام داده، اما فهمیده رابطه‌ای که فقط یک نفر برای نجاتش تلاش کنه، دوام نمیاره.

آدم‌های امن معمولاً بی‌خبر نمی‌رن؛ قبل از رفتن، بارها با رفتار و حرف‌هاشون خبر داده بودن که اگر چیزی تغییر نکنه، بالاخره رفتن تنها انتخاب باقی‌مونده است.
مادر #شیرخشک #کودک

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط