یه پسر ۴ سال و نیم دارم یه دختر دوسال و نیم تو خونمون یمدته تنها چیزی که نیست آرامشه
انقد اذیتم میکنن پسرم که مغز نداشته برامون همش وسط منو باباش نشسته همش دنبال بهونس که نخوابه چند شبه باباش همش قاطی میکنه از دست اینا قهر میکنه میره اتاق میخوابه مهمونی میریم اذیت میکنه بیرون میریم اذیت میکنه کوچه میره بازی کنه اذیت میکنه تو‌خونه دیوونمون میکنه چقدر مغز درد میکنه چقدر روحم خسته اس پس کی آروم میشن کی آدم میشن آخه

بچه های منم همین سنی ان
اعصابم زیر خط فقر

از خواب بلند شدم این صحنه دیدم من دیونه کن بچه هامون هم سن هستند دنبال اینم برم از خونه من و شوهرم کم آوردیم تصمیم گرفتیم ببریم شون مهد یا باشگاه جایی

بچها منم همین سن هستن ،اسفالتم کردن بخدا شدم یه روانی کامل

وای منم افسزدگی گرفتم.دلم میخواد اسنترا شروع کنم .واقعا روانم داغونه و خستش

من چی بگم پس

وای نگو دقیقا پسر منو توصیف کردی کامل رد دادم از دستش هی میگم فقط این اینجوریه

پسرمنم همینطوره بخدا تا ۳سالگیش ایقد اروم بود که همه میگفتن چیکارکردی اینجوری ارومه تا نگو نقشه میکشیده برای بعد😐

😵‍💫🥴🥴

من همش میگم خدایا میشه زودتر تموم بشه این روزا آخه دیگه اعصابم نمونده خونه مامانم اینا یا اذیت می‌کنه یا یکی از اعضای خونه مامانم ک منو صدا میزنن میگن بچه ات فلان کرد

من که فقط دعا میکنم کاش زودتر بزرگ بشن وگرنه خودم میکشم از دستشون