اما درباره آبمیوه پالپ‌دار و یا شربتی که تخم‌شربتی و خاکشیر داره اوضاع فرق می‌کنه‌.اولا معمولاً خاکشیر و تخم‌شربتی یه آپشن حساب می‌شه نه یه عامل مزاحم.یعنی ما وقتی می‌خوایم خودمونو تحویل بگیریم از خاکشیر و تخم‌شربتی استفاده می‌کنیم.این از نظر روانی خیلی قضیه رو متفاوت می‌کنه نسبت به چیزی مثل سرشیر که خودمون انتخابش نکردیم.نه؟حالا اگه بهمون بگن عزیزم این لیوان شیر توش سرشیر داره چی؟حالا که خبر داریم.چرا بازم نمیخوریمش؟چون بازم مسأله قابل پیش‌بینی نبودنه!بابا طرف داره بهمون میگه سرشیر داره‌.چیشو دیگه قراره پیش‌بینی کنیم‌؟آهااا.معلومه تو مغزو خوب نشناختی.این چیزی که میگم برای کسایی که با یه لیوان شیر پر از سرشیر مشکلی ندارن خیلی قابل هضم نیست ولی اگر مثل من ازش فراری باشید خوب میفهمید چی می‌گم.باشه ما می‌دونیم تو این لیوان تکه‌های سرشیر شناوره.خب، تو کدوم جرعه قراره بیاد؟اندازه‌اش چقدره؟یک میلیمتر؟دو سانت؟همزمان چند تا تیکه تو دهنم احساس خواهم کرد؟قراره بخوره به کجا؟بچسبه به زبونم؟یه کوچولو ته حلق احساسش کنم بعد سر بخوره بره پایین بچسبه به لبم؟یا چی؟(حتی تصورش اذیتم کرد!)اماااا خاکشیر و تخم‌شربتی چی؟همه یکدست، یک اندازه، کنار هم، بانظم و ترتیب یکجا نشسته.حتی توی لیوان به راحتی دیده میشن قربونشون برم پس ما با خوردنشون غافلگیر نمی‌شیم :)
همین مسأله رو درباره غذاهایی مثل پیراشکی، پیتزا، یا الویه داریم‌.باورتون میشه بسیاری از بچه‌ها از پیتزا و پیراشکی، این دو غذای جذاب متنفرن؟دلایل متفاوته ولی خیلی اوقات مهم‌ترین مسأله همین غیرقابل پیش‌بینی بودنه.اینکه وسط خوردن الویه یهو یه تیکه خیارشور بیاد زیر دندون، برای خیلی از ما جذابه ولی برای بسیاری از افراد بخصوص بچه‌ها مایه عذابه

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط