اوایل بچمو فقط دوس داشتم چون من بدنیا اورده بودمش وظیفه خودم میدونسم بهش برسم نزارم گریه کنه و ...
مثلا وقتی بیخوابی میکشیدم عصبی میشدم یا نمیتونسم به کارام برسم عصبی میشدم ..
ولی الان شدیدا عاشق پسرم شدم همش قربون صدقش میرم حتی دیگ با بی خوابی هم اذیت نمیشم
چون پسرم خابش سبک یک ساعت رو‌پام نگه میدارم ک فقط یکم بخابه...
گاهی عشق بین مادر و فرزند از روز تولد بوجود نمیاد به مرور زمان عشقی عمیق‌و شدید ایجاد میشه...
برا من ک اینطور بود

دقیقا همینطوره

دقیقا بنظر منم از اول انقدر شدید نیس به مرور زمان میشع

وای فکر میکردم فقط من اینجوری بودم 🥹🥹

دقیقا من فک میکردم پسر داشتن خیلی سخته ولی وقتی به دنیا آمد دلم میخواد کسی نگاش نکنه یجوری شیرین شده واسم که انگار من نبودم میگفتم پسر نمیخوام دخترم هم دوس دارم ولی پسرم اول اصلا نمیتونستم درست ارتباط برقرار کنم ولی به مرور جونم بسته به جونش شده

دختر منم فقط رو پام میخابه. خاب نداره اصلا. منم رو پام نگهش میدارم یه ساعت

افرین اوایل دلیلش افسردگیم هس

منم روزای اول اینجور بودم وقتی بیخوابی میکشیدم و عصبی میشدم با خودم میگفتم وظیفته خودت خواستیش که آروم بشم
ولی الان نگاهش که میکنم میگم چجور ی روزی بدون پسرم زندگی کردم اصلا قبلا چجور زندگی میکردم🥲🥹
ی روز داشتم همینو بهش میگفتم شوهرم گفت دستت درد نکنه منم گلابی بودم اینجا🤣🤣

فکر کنم برای اکثر آدما همینجور باشه عشق کم کم به وجود میاد