چقدر احساس بی خاصیتی میکنم. دوست دارم فعالیت کنم ولی هم تنبلیم میاد هم فکر میکنم با بچه کوچیک نمیشه سخته
قبل ازدواج خیلیی فعال بودم. خورد به کرونا کلا خونه نشین شدم بعد بچه امد و همچنان همون حالم. نمیدونم چکار کنم از کجا شروع کنم
چه حسِ بدیه

استارت که بزنی و عزمت جزم باشه میفهمی هیچی حتی بچه نمیتونه مانعت بشه من خودم فکر میکردم محاله بخوام درس بخونم با بچه تازه این شهر غریبم اما الان ۵ ماهه دارم میخونم برا ازمون ارشد واقعا میبینم هیچی نتونسته جلومو بگیره و شکستم بده که دیگه پیش نرم به همه چیزمم میرسم از خوابم از تفریحم از همه چی میزنم و به درس و بچه و زندگیم میرسم چون از یه جایی حس کردم روحم به این موفقیت بدجور نیاز داره و باید هر جور شده براش بجنگم

توام مثل منی مجرد بودم من از ساعت ۸ صبح سرکار میرفتم تا ۸ شب انقدر خوب بود شبهای عید هم که دیگه کلا تو آرایشگاه میخوابیدیم ماه اسفند خیلی خوب بود

خب چه فعالیتی