کایانم نمیدانم تا کی دنبال آغوش من خواهی گشت یا از من بوسه میخواهی
نمیدانم تا کی قصه هایم را باور می کنی و فکر می کنی که من همه چیز را میدانم
نمیدانم تا کی با صورت قشنگت نگاهم می کنی و خودتو لوس می کنی و مامان جی جی صدایم می کنی
نمیدانم چند شب وچند روز بی قرار مرا صدا می زنی یا گریه می کنی
چیزی که میدانم این است که به چشم بر هم زدنی داری بزرگ می شوی
روزها می گذرند و با اینکه ازسلامت تو شاد و سرمستم ، قلب خودخواهم مادرانه نمی خواهد که تو از من دور باشی
میخواهم تنها پناهگاه امن تو باشم تا همیشه
دوست دارم بوسه هایمان سالها ادامه داشته باشند و زخمهایت را التیام بخشند
پسرم خیلی دوست داشتم که همیشه بچه کوچکم باشی اما تو هر روز بزرگتر می شوی و مستقل تر و تو را دورتر از خودم میبینم
از همین حالا دلم برای رختخواب بهم ریخته، اسباب بازی های شکسته شده وسط اتاق، کتابهای پاره پاره شده
تنگ می شود...
چند وقت دیگر دست به دامن من نمی شوی ، دیگر صبح صدایم نمیزنی ...
‌دستم را نمیگیری..
، وقتی به ان مرحله رسیدی من اینجا هستم
مهم نیست چند سال داشته باشی و چقدر ریش روی صورتت باشد
همیشه همینطور با آغوش باز...
دلباخته با عشق...
با چشمانی پر از اشک...
به تو می اندیشم
دومین سالی که با تو گذشت مبارکم باشه جان و دلم 💙👼

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط