سلام مامانای ک شاغل هستین یکم درمورد کار حرف میزنید ببینم شرایط چجوره من پرستارم ۴سال اول ازدواج ک بچه نداشتم رفتم سرکار خیلی خوب بود بعد ک کار رو ول کردم افسردگی گرفتم الان اومدم بیمارستان یه کاری داشتم دوباره دلم خواست برگردم سرکار چون عاشق کارم بودم ولی از اینکه خسته و کوفته برگردم با بچها سروکله بزنم خیلی استرس دارم ک نتونم از طرفی هم اینکه کار به آدم روحیه میده دوتا آدم میبینی تو اجتماع هستی از همه مهمتر دستت تو جیب خودته رو دوس دارم ولی نمیدونم از عهده مسولیت بر بیام یا ن

پرستاری وکلا کادردرمان فرسایش اش خیلی زیاده
خسته میکنه و واقعا حال و حوصله نمیزاره برای اون شخص
من همسرم کادر درمانه وقتی میاد خونه دیگه زنده نیس و کل بار زندگی و بچه ها و خرید و همه چی ب عهده خودمه و واقعا دارم اذیت میشم

من‌ اگه بودم میرفتم بنظرم کار بیرون به زندگیت برنامه میده ، وقتی ی تایمی بیرون باشی هم روحیه ت عوض میشه هم دستت تو جیب خودته وقتی همش خونه باشی افسردگی میگیری حوصله بچه هاتم نداری

پرستاری سخت .مخصوصا شیفت شب

منم پرستارم قبلا خیلی علاقه داشتم که برم سرکار ولی الان اینقدر آسیب روحی دیدم که هر لحظه خودم رو لعنت میکنم چرا رفتم پرستاری اگه بحث پول نبود واقعا انصراف میدادم

پرستاری شغل سختیه باز بچت بزرگ شده میتونی بری

پرستاری خیلی فرسایشه.اگر صرفا برا تغییر روحیه میخای بری سرکار و مشکل مالی نداری به نظرم باشگاه یا یه کلاس خاص بری خیلی بهتره.چون اون موقع دیگه اصلا وقتی نداری نه بخودت برسی نه به زندگیت

عزیز مسولیت بیشتر میشه بیشتر باید بدویی اگر از لحاظ جسمی و روحی میتونی کار کن ولی باید قبل کار همسر باشی مادر باشی بعد شاغل

اگه مشکل مالی نداری نرو ولی اگه زندگی نمیچرخه برو
ولی کلا کار روحیه ادمو عوض میکنه اما بعدش بقول شما میخای بیای با بچه سروکله بزنی دیگه جونی برات نمیمونه

بنظر من برو سرکار.