زایمان زودرس من؛ داستان تولد پسرم آریان | پارت اول 💔

۲۷ اسفند آخرین آزمایش‌هام رو انجام دادم. من دیابت بارداری و مسمومیت بارداری داشتم و دفع پروتئینم هم بالا بود. اما توی آخرین آزمایش‌ها، وضعیت تیروئیدم بهتر شده بود و دفع پروتئینم از ۴۰۰ به ۲۰۰ رسیده بود. سونوگرافی هم انجام داده بودم؛ قلب پسرم خوب می‌زد و همه‌چیز طبیعی به نظر می‌رسید. آسپرین هم مصرف می‌کردم.

۲۸ اسفند کمی دل‌درد گرفتم. چون قبلاً هم درد داشتم و از شیاف پروژسترون استفاده می‌کردم، فکر کردم شاید درد به خاطر همون باشه. دو تا فیبروم هم داشتم که گاهی به شکمم فشار می‌آوردن. با دکترم صحبت کردم و گفت ممکنه درد به خاطر فیبروم‌ها یا کیستم باشه.

اما درد خوب نشد.

۲۹ اسفند دردها شدیدتر شدن. شیاف گذاشتم، ولی فایده‌ای نداشت. فقط دلم می‌خواست دراز بکشم؛ وقتی به پهلوی چپ می‌خوابیدم، کمی آروم‌تر می‌شدم.

سال تحویل شد و وارد یکم فروردین شدیم. با درد رفتم بیمارستان. ضربان قلب پسرم رو بررسی کردن و گفتن مشکلی نیست و این‌ها انقباضات رحمه.

اما دردهای من همچنان ادامه داشتن.

اول هر دو سه ساعت یک بار درد می‌گرفتم، بعد فاصله‌شون به هر ۱۵ تا ۲۰ دقیقه رسید. دردها شدیدتر می‌شدن و احساس می‌کردم واژنم هم به‌شدت درد می‌کنه.

دوباره به بیمارستان رفتم. بهشون گفتم دیگه نمی‌تونم این درد رو تحمل کنم و احساس می‌کنم دارم زایمان می‌کنم.

پسرم فقط ۲۳ هفته و چهار روزش بود...

من فقط می‌خواستم یکی حرفم رو جدی بگیره. نمی‌دونستم دارم به بدترین شب زندگی‌ام نزدیک می‌شم.

ادامه دارد... 💔

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط