انقدر دودلم ک نگو من جمعه با بکی از دوستام قرار گذاشتیم پنجشنبه ینی فردا بریم صبحانه بیزون دو سه ساعت باهم باشیم پسرمم میخواستم ببرم از شانس یکشنبه پسرم مریض شد رفته رفته بدتر شد دیروز سرفه های خیلی زیادی میکرد امروز خدارشکر بعد از دکتر رفتن خیلی بهتر شده سرفه هاش ده تا یکی شده یکمم عطسه میکنه سه زوزم هست مدرسه نمیره یکی دوهفتم هست چهارشنبه ها شب میره میخوابه خونه مامانم صبح ساعت یک اینا میاد حالا الان میگ برم خونه مامانی منم میگم خب بره منم میزم تا ۱۲برمیگردم ولی غذاب وجدان ولم نمیکنه ک مریضه نزه جایی بمونه نزارم بره با اینکه خیلی گریه میکنه اگ بگم نرو نگ دارم بهش برسم ی طرفم از ته دلم دوس دارم با دوستم برم قشنگ ی هفتس براش بزنامه ریختم شما بودین میرفتیم یا میموندین همش عذاب وجدان دازم اگ بزارم بره خونه مامانم پی مادر بدیم خودخواهم و اینا

خودش ک دوس داره بره خونه مادربزرگش به‌ش خوش میگذره عذاب وجدان چرا دختر
حتما برو با دوستات بچتم بفرست همونجا ک عشق میکنه برعکس بچه وقتی یه هفته مریضه تو خونه مونده بره بیرون کلی حال و هواش عوض میشه

تنهاش نمیزاری که خودش گفته برم اونجا برو خوشبگذرون واقعا ما زنها هم نیاز داریم ب تنهایی و وقت گذروندن برا خودمون

برو عزیزم عذاب وجدان هم نداشته باش

این چه حرفیه عزیزم حتما برو بچت هم بذار خونه مامانت