مهم ترین نکته ای که بعد دوسال و هشت ماهگی دخترم بهش رسیدم اینه که مادری کردن فقط صبر میخواد این که بچه باید شش ماهگی بشینه یک سالگی راه بره نمیدونم فلان سن حرف بزنه رو بریزید دور همه ی بچه ها متفاوتن همه ی بچه ها باهوشن اما بعضی هاشون کم توجه تر بعضی هاشون زرنگ تر وبچه به وقتش میشینه به وقتش راه میره فقط فقط نکته اش اینه که صبر کنی خودش بخواد یادمه چقد شوهرم بهم فشار می اورد از شیر بگیرمش من دو هفته تلاش کردم چه گریه هایی میکرد این بچه هلاک میشد نتونستم اخر به خودم اومدم دیدم دیگه ظهرا بدون تلاش من خودش شیر نمیخوره حالا مونده بود شیر شبش یه شب مثل هرشب براش درست کردم و گفت نمیخوام برمزس خودش دیگه نخواست الانم میخوام صبر کنم خودش دیگه پوشک رو نخواد چقد بچه رو اذیت بدم یا خودمو به وقتش از جیش هم گرفته میشه اگه تاپیک منو خوندی مامان گل خودتو اذیت نکن چرا حرف نمیزنه چرا شیر میخوره وووووووووو به وقتش خودش میخواد

خدا لعنت کنه اطرافیان 💔💔که فقط باعث رنجش مادر و بچه میشن

دقیقا حرفات درسته منم دوقلوهام هیچ تلاشی برا هیچ کاریشون نکردم شیر خودشون نخوردن گهواره میخابیدن خودشون دیگه نخابیدن از مای بی بیم خودشون گرفته شدن رفتن دسشویی و ذوق میکردن و من هیچ سختی نکشیدم سر این چیزا فقط پستونکین فک میکنم از این هیچوقت بریده نشن

بچه منم گذاشتم خودش نخواد مثلا پسونک این اینقدر وابسته بود من استرس داشتم چجوری میخوام بگیر دقیقا بعداز تولد یکسالگی خودش نخواست انداخت اونور منم قایمش کردم یا شیشه شیر چند باری شیر تو لیوان خورد خوشش اومد دیگه با اون نخورد پوشکم خودش نخواست خودش بهم اطلاع میده تو هیچ چیزی اذیتم نکرد چون به درخواست خودش بود فقط حرفای اطرافیان خیلی اذیتم کرد باعث شد من لذت نبردم ذهنمو درگیر کنن بهم استرس بدنن چشم رو هم میزنی میبینی بچت بزرگ شده

منم پسرم به روی خودش نمیاره ک باید از پوشک گرفته بشه منم اونور بع روی خودم نمیارم😂

چرا غذا نمیخوره چی چرا وزن نمیگیره چی؟؟؟
چرا انققد لجبازه چی...
و این قصه سر درااااز دارد