سلام خانوما پارسال این موقع شکمم اولین ترک هاشو برداشته بود و من حسابی سنگین شده بودم و پر از استرس و انتظار
اون روزا همش استرس داشتم ک‌سز میشم یا طبیعی یا نکنه آخر شب یا زمانی ک شوهرم نیس دردم بگیره یا نکنه بچم وقتی ب دنیا بیاد کمد و تخت نداشته باشه ولی اصلا هیچکدوم از اینا نشد و اصلا اهمیت نداشت و الان میفهمم بچه زمانی ک بدنیا بیاد فقط مادر میخاد ن تخت و کمد
کلی وسیله و لباس براش خریده بودم دریغ از استفاده کردنشون
اون روزا دکتر بهم گفت استراحت مطلقی و بچت خیلی پایینه و من آنقدر ترسیدم ک حد ندارع همش خودما سرزنش میکردم کاش ب حرف بقیه گوش میکردم و همش استراحت میکردم تا اینک همش تمیز کاری کنم و کسی هم نبود بیاد پیشم ولی حکمت خدا را ببین ک‌من تا چهل هفته را پر کردم و رفتم بیمارستان و فهمیدم تا زمانی ک خدا نخواد هیچ نمیشه درسته مادر خوبی نیستم و نبودم ولی تو تصوراتم همیشه خیلی بهتر از اینا را داشتم ولی قسمت نبود البته اگر شوهرم ب جای اینک هوامو داشته باشه تو یک ماهگی بچم بهم خیانت نمی‌کرد حداقل میتونستم ک‌ مادر لایق تری باشم و وجودم پر از کینه و افسردگی نشه و الان ک اینا را می‌نویسم وجودم پراز بغض و پشیمانیع ک دوست دارم برگردم عقب و از تک تک اونروزا لذت ببرم حتی اگر سخت باشه ولی سعی کنم امیدوارم یروز ب من حق بدی و درکم کنی بیست و پنج روز دیگ تولدشه و من دارم تلاشم و میکنم ک بتونم از نوزادیش لذت ببرم و امروز رفتیم بیرون. و لباس تولدش و خریدم و با آتلیه هماهنگ کردیم فقط بدون خیلی خیلی دوست دارم و اگه تو نبودی من ادامه نمی‌دادم

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط