۵ پاسخ

چقد خوشگلی

درک میکنم دیگ تایم خیلی آزادی برای خودت نخواهی داشت
خوش ب حال اینایی ک خانواده خیلی نزدیکشونه و ب شدت رفتو امد دارنو کمکی پیششونه وقتایی ک بابا مامانم هستن هیچ حس خستگی ندارم یه عده هستن تو اینستا شعار میدن هم مادریم هم خونه داری میکنیم هم دانشگاه میریم هم باشگاه میریم خب چطور ممکنه؟ با وجود کمکی.

آدم با امید به آینده زندگی میکنه یه روز میرسه که این روزا برات خاطره میشه یجور دیگه ای زندگیت شیرین تر میشه هیچی به تنهایی قشنگ نیست وگرنه کسل می‌شدیم و شبیه ربات همین که غیر قابل پیشبینی هست باعث میشه روزا زود بگذره مایه عروسک داریم که با عروسک دوران بچگیمون فرق می‌کنه دوست داریم شبیه عروسک بچگیمون باشه کنترلش کنیم خسته شدیم وقفه بدیم ولی به این عروسک کوچولو باید اینجوری نگاه کنیم که یعنی منم بچه بودم اینجوری بودم اینکارارو میکردم تو اوج بدو بدو هات و خستگیات یه چیز مثبت خنده دار کوچولو پیدا کن بهش فک کن

من دلم اصلا برای بارداریم تنگ نمیشه
حموم نمیتونستم برم استراحت مطلق بودم حتی دسشویی رفتنم با استرس بود نمیشد حتی با اب گرم خودمو بشورم موهام سفید شده بود از شوهرم دور بودم خونه زندگیم وسط جنگ بود دکتزمم ناامیدم میکرد اصلا روزای دلچسبی نبود اصلا خوب نبود الان خوشحالم که تموم شدن الان با دخترم روزای خوبی میگذرونم کم خوابی هست گریه هاش غرغرهاش ولی منم دارم یاد میگیرم در کنارش

دقیقا منم چن روز پیش داشتم ب همین فک میکردم ک توباداریم چقد میخوابیدم و ارچی دلم میخواست میخوردم
والان با بچه هیچ کاری نمیتونم بکنم یه دستشویی نمیتونم برم

سوال های مرتبط

مامان سوژین مامان سوژین ۱ سالگی
✨ برای تو، مامانی که قلبت با تپش‌های کوچولوی نارسش می‌زنه یا شیر خودتو نمیدی…✨

روزی که دخترم بدنیا اومد با وزن ۱۵۰۰همه‌چی شبیه یه رؤیای تلخ بود… من خودم با وضعیت جسمی بد، درد بخیه، و پاهایی که از درد نمی‌تونستن درست راه برن، باید می‌رفتم بیمارستان… در حالی که خودم هم هنوز احتیاج به مراقبت داشتم.

می‌نشستم کنارش و با چشم‌هایی پر از اشک و قلبی پر از نگرانی، فقط نگاهش می‌کردم. نوزادی کوچولو، لاغر و ظریف… و این سوال توی سرم می‌چرخید:
“آیا می‌مونه؟ آیا این همه دستگاه و سیم بهش وصله …

به خاطر داروهایی که می‌خوردم، مجبور شدم از شیر خودمو دادن بگذرم و این شد آغاز یه حس گناه کشنده که مثل سایه دنبالم بود.
اما نمی‌دونم چطور، با همون اندک توانم، با اشک و دعا و شب‌بیداری، براش جنگیدم…
برای هر گرم وزن گرفتنش، برای هر بار بغل کردن بدون دستگاه، برای هر صدایی که از گلوی کوچولوش درمیومد…

تحقیق می‌کردم، هر کاری می‌کردم که عقب نمونه، که بتونه مثل بچه‌های ترم، حتی بیشتر، بدرخشه…

و حالا… حالا که خنده‌هاش توی خونه می‌پیچه، حالا که صدا در میاره و نگاهم می‌کنه،حالا که سینه خیز تند تند میاد سمتم …
فقط می‌تونم بگم: خدایا شکرت…

این رو می‌نویسم برای تویی که شاید همین حالا با چشم‌های نگران بالای تخت یه نوزاد نارس نشستی…
برای تویی که نتونستی شیر خودتو بدی و هنوز خودتو سرزنش می‌کنی…

بدون که عشق تو، مراقبت تو، بیداری‌هات، نوازش‌هات، از هر شیری قوی‌تره…
و بدون که یه روز، صدای خنده‌های بچه‌ات، همه‌ی این روزهای سخت رو برات شیرین می‌کنه…

به خودت افتخار کن، قهرمان. 🌱🕊️
(به بهانه سینه خیز رفتناش دوست داشتم یک یادگاری بنویسم)😍