سلااااام به همگی،بریم واسه قسمت هفتم و هشتم🤗🤗

ادامه هشتم:
موعد هیستروسکوپی رسید، دلشوره ی عجیبی داشتم، آدم ترسویی نیستم اما از اینکه نمی‌دانستم چه در انتظار من است، وجودم پر از تشویش و استرس بود مخصوصا صدای جیغ و فریاد خانمی که قبل از من در حال انجام این معاینه بود، ترسم را دوچندان میکرد. خواهر بزرگترم را همراه خودم آورده بودم و او هم دست کمی از من نداشت.
بالاخره نوبت من شد، منشی دستگاه را کار گذاشت و دکتر مشغول شد، در سکوت بدون هیچ حرفی ۲۰دقیقه پر از نگرانی گذشت، برخلاف تصور و جیغ و فریادهای نفر قبلی، هیچ دردی حس نکردم.
دکتر کارش تمام شد و همراهم را صدا زدند تا مرا از روی تخت بلند کند. نزدیک دکتر نشستم، مشغول نوشتن نسخه بود و ماماها اطرافش پرسه می زدند.
_ ببخشید دکتر مشکلی بود؟
سکوت...
_ببخشید دکتر مشکلی نبود؟
سکوت...
برای بار سوم با تردید پرسیدم:
دکتر همه چی خوب بود.

با بی حوصلگی گفت: بععععله، بععععله، خوب بود
یهو یکی از ماما با ادا ادامه داد: واااای چقدر حرف می زنی

چرا آن لحظه سکوت کردم؟چرا فقط در درون بر سر هر دو فریاد زدم که حال و روز مرا نمی بینید؟ساعتها نگرانی و انتظارم را؟ این همه هزینه برای تماشای سکوت شما بود؟برای تماشای ادا و اصول شما از سر بی فکری؟چرا درکم نمی کنید؟

چه دکترای بی‌شعوری

ب منم نگف آخرسر مشکل کجا بود، ولی چون من درد زیادی تحمل کردم و قبلش دکتر خودم گفته بود یکی از تخمدانات گرفتگی داره بخاطر همین درد داشتم و باردار نمیشدم میوم هم داشتم

قسمت هشتم
دکتر نگاهی به آزمایشاتی که در دیدار اول دستورش را داده بود انداخت و شروع به نوشتن دارو کرد. در سکوت نسخه ای برای هر دوی ما پیچید، با تردید سکوت را شکستم و گفتم:
بخشید آقای دکتر، دکترای قبلی گفتن بهتره هیستروسکوپی انجام بدم.
سری بالا انداخت و گفت: نه ،نیازی نیست.
همین جمله ی به ظاهر ساده نور امیدی در دلم روشن کرد چون احساس می کردم هر بار که روش جدیدی برای تشخیص پیش روی ما می گذارند، یعنی روند بچه دار شدن ما سخت تر از حد تصور است.
چند ماهی به همین منوال گذشت و دیگر آمپول های زیرجلدی که روزی برایمان عجیب و کابوس بود، شد روتین روزانه مان.
در درمان ناباروری، زوج های نابارور باید به سطح یکسانی از آمادگی برسند، مهم نیست این ناباروری یک طرفه باشد یا مشترک...
مصرف دارو واقعا کسل کننده و عذاب آور شده بود و پنهانی مصرف کردن آن عذابش را دوچندان می کرد.
درمان‌ها جواب نداد تا اینکه دکتر بالاخره پیشنهاد هیستروسکوپی برای تشخیص بهتر داد.
ناامید شدم، دلم نمیخواست به این مرحله برسیم اما چاره ای نبود، انگار این مسیر انتها نداشت.
برگه ی دستور هیستروسکوپی را جلوی منشی گذاشتم. اطرافش را مراجعه کنندگان شلوغ کرده بودند، زنان باردار زیادی برای اینکه زایمان خود را پیش این دکتر ختم کنند، پول‌های بی زبان را به عنوان زیرمیزی به منشی می دادند و با لبخند رضایت خارج می شدند.😮‍💨
پزشک معروفی که حتی دستگاه کارتخوان هم نداشت و مجبور بودی برای هر کاری پول نقد آماده کنی.
بالاخره نوبت به من رسید.
_ خانم فلان روز بیا برای انجام کار، هزینه اش میشه ۴۰۰هزار(حدود ۸سال پیش😰)، این وسایل هم بخر، یه همراه خانم هم با خودت بیار که اگه حالت بد شد کنارت باشه.

ادامه هفتم:
وارد هر مطبی می شدیم اول در باغ سبز نشون میدادن که شما مشکل خاصی ندارید و با چند دوره دارو تمومه، اما کم کم مسیرهای جدیدی رو جلوی رومون میذاشتن.
دیگه پزشکی نبود که به توصیه رفقای مجازی بهش رجوع نکرده باشیم اما همه بی نتیجه...

یادمه وقتی پامونو تو مطب دکتر طاهریان گذاشتیم به این امید رفتیم که این دیگه ته تجربه اس و ردخور نداره. اونقدر امیدوار شدیم که دیگه سختی نوبت دهیش به چشم نمی اومد.
چون شوهرم فرهنگیه و باید سرکار میرفت، اون زمان من مجبور شدم این راه رو به تنهایی ادامه بدم.
۱۱ صبح از خونه میزدم بیرون و سر ساعت ۱۲ جلوی مطب بودم. اسممو روی کاغذی که پشت در چسبونده بودن می نوشتم و میرفتم به مسجد نزدیک مطب.
تا ساعت ۴ توی مسجد منتظر میموندم و دوباره میرفتم مطب و این داستان تکراری تا چندماه ادامه داشت.
سالن همیشه شلوغ بود از زنان باردار، زنانی که قصد بارداری داشتند و زنانی که آرزوی بارداری داشتند.

قسمت هفتم
زوج های نابارور به مرور زمان و بعد از شکست هر امیدشون، تبدیل میشن به دو روح خسته در کالبدی که باید نقش همیشگی خودش رو بازی کنه، یه جوری که بقیه فکر کنن این زندگی داره روال عادیشو طی میکنه، دونفره هاشون هنوزم قشنگی داره و....
گاهی که خسته می‌شدیم و کم می آوردیم، از ادامه درمان انصراف می‌دادیم اما این تصمیم بیشتر از یک ماه طول نمی‌کشید و احساس نیاز به وجود بچه، بازم ما رو به پشت در مطب می کشوند.
دیگه ذکر بعد از نمازمون شده بود بچه، دعای موقع زیارتمون بچه، التماس و اشکهامون برای بچه، نذر و نیازهامون برای بچه، التماس دعا گفتنامون برای بچه و....
یادمه اولین سالی که باهم رفتیم پابوس امام رضا(ع)، اولای راه بودیم و با کلی دل خوش برگشتیم که حتما کارمون راه میفته اما انگار مسیر هر روز سخت تر میشد.
یادمه یکی از دوستهام از مشهد واسم سوغاتی پک لباس نوزاد آورد😍 دلم قنج میرفت باهاش، چقدر نگاهش میکردم و میگفتم اینو میبرم زایشگاه.
چندسال بعد که دوباره رفتیم پابوس امام رضا(ع)، جنس دعا کردنمون عوض شده بود اشک و دعامون ملتمسانه تر شده بود، حس میکردیم نباید لحظه ای از التماس کردن غافل بشیم، شب و روز توی حرم بودیم، یه بلوز و شلوار نوزادی خریدیم و هرجا رفتیم با دعا و اشک تبرکش کردیم، اما انگار روزگار زورش به دعای ما می چربید🥲
حتی جنس حرف زدنم با خدا عوض شده بود؛
خدایا من بچه میخوام، اصلا چرا منو زن آفریدی؟چرا این احساسو تو دلم گذاشتی؟ مگه این تن و بدن برای مادرشدن ساخته نشده؟ خدایا من بچه میخوام، اونم یه بچه ی سالم، چرا صدامو نمیشنوی، یعنی اینقدر بی لیاقتیم؟چرا ما؟چرا ما؟
هییییع😮‍💨
حتی با خدا قهر هم میکردم،میگفتم دیگه دعا نمیکنم، اما نمیشد، مگه کسی جز خدا رو داشتیم؟