قسمت ۱. هفت پیکر
کتاب هفت پیکر درباره زندگی بهرام گورِ،که گویا پسر پادشاه خوبی نبوده پادشاهی که ظلم می‌کرده و اذیت می‌کرده، پادشاهی به نام یزدگرد اول از پادشاهان آخرین دوره ساسانی
یزدگرد اول بیست سال فرزند دار نمی‌شده یا به دنیا نیومدن یا بعد از به دنیا اومدن از دنیا میرفتن☹️ تا اینکه با زن یهودی بدنامی ازدواج می‌کنه،که گویا به مزاج ایرانیان خوشایند نبوده ،تا اینکه از این زن بچه ای به دنیا میاد اسمش رو می‌ذارن بهرام💚،این بچه بسیار زیبا بوده،
پدرش یزدگرد برای اولین بار تو زندگیش پختگی می‌کنه و عقل به خرج میده و میگه منجمان و طالع بینان آینده بچه رو بسنجند،و بله تو آیندش پیروزی و سلامتی و سعادت و خوشبختی دیدن گفتن این بچه عالم رو روشن میکنه😍 ،(بگم که طالع بینا انتظار داشتن آینده ای متوسط برای بچه ببینن گفتن این بچه با همچین پدری بیشتر انتظار نمیره ازش ولی دیدن این بچه طلای ۱۸عیاره،انگار از دریا مروارید کشف کرده باشم)
بللله اینجا بود که یزدگرد ترسید🤐😱، باخودش گفت نکنه ذات من ،نکنه بدی من تو این بچه اثر کنه،بچه رو می‌فرستم پیش کسی که آدم خوبیه تا درست تربیت بشه ،با خودش گفت هرکاری من بکنم بدیه،نمی‌خوام طالع بد من دامن بهرام رو بگیره🥲
اینطور میشه که بهرام رو می‌فرسته پیش کسی به نام نُعمان (عرب بوده و حکیم و دانشمند دوره خودش بوده)
که بهرام رو تربیت کنه و باعث بشه این گل شکوفا بشه.
اینطوری شد که یزدگرد پختگی کرد و بهرام رو از خودش دور کرد(فرستاد خااارج😅)

تصویر
۵ پاسخ

چه خوب دوست کتاب خونی مثل شما پیدا کردم

وای من عاشق خوندن رمان و داستان و زندگی نامه م
حالا آدم صبوری هم نیستم،کی میذاری بقیه سو عزیزم 😂
ممنون که انقد قشنگ باهامون به اشتراک گذاشتی

از صفحه متن خود کتاب هم لطف میکنی عکس بزاری ممنون الهام خانوم ادیب

حالا خوبه یزدگرد قبول داشته که ذات و کاراش بده😁 اکثرا آدمای بد قبول نمیکنن همچین چیزیو

خب ادامشو بزار

سوال های مرتبط

مامان السا🍓 مامان السا🍓 ۱۶ ماهگی
فصل اول کتاب «فرزندپروری با کفایت» بیشتر می‌خواد نگاهمون رو به تربیت بچه عوض کنه. نویسنده می‌گه قرار نیست والد کامل و بی‌نقص باشیم؛ همین که «به اندازه کافی خوب» عمل کنیم، برای رشد سالم بچه کافیه.

توضیح می‌ده که خیلی از والدها تحت فشار این هستن که همه‌چیز رو درست انجام بدن، اما این کمال‌گرایی هم خودشون رو فرسوده می‌کنه هم به رابطه با بچه آسیب می‌زنه. به‌جاش تأکید می‌کنه مهم‌ترین چیز، داشتن یه رابطه امن، گرم و قابل اعتماده، نه اجرای بی‌وقفه تکنیک‌های تربیتی.

نویسنده می‌گه اشتباه کردن، هم برای والد و هم برای کودک، طبیعیه و حتی لازمه. همین اشتباه‌ها می‌تونن فرصت یادگیری و بهتر شدن رابطه باشن. از نظرش بچه‌ها بیشتر از هر چیز به دیده‌شدن، همدلی و ثبات نیاز دارن، نه والدینی که همیشه همه‌چیز رو درست انجام می‌دن.

در نهایت هم روی این تأکید می‌کنه که والد خوب کسیه که بین نیازهای خودش و نیازهای بچه تعادل ایجاد کنه و قبول کنه «کافی بودن» خیلی سالم‌تر و مؤثرتر از «بی‌نقص بودن»ه.