امروز دلم گرفت… نه از بچه‌ها، نه از زندگی، که از مادری که باید پناه می‌بود، اما تندی کرد…
توی فروشگاه لوازم‌التحریر، پسر کوچولوی من، با ذوقِ کودکانه‌اش، چشمش به یه پاک کن توپ افتاد. با ذوق گفت: «مامان اینو ببین!میشه بخریمش»
همین‌قدر ساده…کلا اصلا بچه ای نیست که اصرار کنه واسه خرید چیزی و خیلی کم پیش میاد چیزی بخواد
اما یه خانم، با لحنی تند و بی‌مقدمه، رو بهش کرد و گفت: «بچه‌ها همه‌چی که نباید بخوان! بذار مامانت نفس بکشه!»
و بعد هم به دختر خودش توپید که «از این یاد نگیر، نمی‌خرم!»

خشکم زد…
نه فقط از اون لحن، از اینکه یه مادر، درد خودشو سر بچه‌ی من خالی کرد…
پسرم ساکت شد، نگام کرد، نگاهش پر از سوال بود…
چجوری براش توضیح بدم که بعضی زخم‌ها از خستگی‌ان، ولی روی دل بچه‌ها جا می‌مونه؟

من مادر اون بچه نیستم، اما پناه پسر خودمم.
و دلم می‌خواد هیچ مادری، حتی توی سخت‌ترین روزها، پناهِ بچه‌ی دیگه رو خراب نکنه…


مادری یعنی پناه، یعنی آغوش، یعنی صبوری...
می‌دونم سخته، می‌دونم خستگی و فشار زندگی می‌تونه طاقت آدمو تموم کنه.
ولی گاهی یه جمله، یه نگاه، می‌تونه گوشه‌ی روح یه بچه رو برای همیشه تار کنه.
من اصلا آدمی نیستم که تحمل بی احترامی به پسرم رو داشته باشم اما لال شده بودم،خداروشکر شوهرم اومد و از خجالتش درومد البته جلوی دخترش نه اما چقد بد اجازه میدیم تو همه چی دخالت کنیم.

ببین یادت باشه اینجور موقع ها سریع پیش یچه ات جوابشونو بدی که بچه بشنوه و ببینه که حرف اون ادم درست نیست و باورش نکنه... من همیشه اینطور موقع ها میگم نه اینطور نیست و بچه من خانومه و از این حرفا حالا به حرف ربط داره... اینجوری بچه هم دلش اروم میگیره
مردم چقدر پررو شدن

هعی خواهرچقدقشنگ نوشتی
اره واقعاباید پناه بچه هامون باشیم من خودمم تازگیااخیلی از لحاظ روحی ضعیف شدم 😔😔😔😔

ای جانم چه قشنگ نوشتی🥲حق داری که ناراحت باشی چون واقعا اون خانوم کار درستی نکرده،نمیدونم چرا بعضی ها میخوان به بچه خودشون چیزی بگن از بقیه مایه میزارن
اگر دوست داشتی بگو همسرت چطوری از خجالتش درومد؟میخوام یاد بگیرم

الهی. واقعا ادم خیلی رو بچش حساسه خیلی من یکی چیزی بگع اون لحظه جوابشو ندم خود خوری میکنم دلم نمیخواد شوهرمم چیزی ب بچم بگه🥺

اگه تو شرایط دیگه ای

کسی بهت بگه کار پسرت اشتباهه و این کار رو نذار انجام بده.
خودتم میدونی اشتباهه..

عکس العمل تو چیه؟