سکانس اول: یه خانم باردار همراه با خواهرش میان تو اتاق سونو، از اولش که میان قبل از اینکه کار شروع بشه دوتاشون هق هق گریه میکنن، اولش فکر میکنم احتمالا جای دیگه سونو کردن و برای جنین انومالی تشخیص داده شده و الان برای اطمینان از تشخیص اومدن، ولی وقتی سونوی انتی رو انجام میدم میبینم نرماله و میپرسم چرا گریه میکردید میفهمم، شوهر بیمار اونقدر استرس برای پسر بودن جنین به زنش وارد کرده که مادر و خواهرش از استرس اینجوری به گریه افتاده بودن، و من میرم تو فکر که چه شرایطی افراد رو اینقدر خبیث میکنه که چنین رفتاری رو نسبت به همسرشون داشته باشن؟

سکانس دوم: خانم حدودا سی و چند ساله ساله ای مادر مسنش رو به تنهایی از روی ویلچر روی تخت سونو میذاره، صبر و متانتش در برخورد با مادر پیرش واقعا توجه آدم رو جلب میکنه، چکاپ قبل از سیتی آنژیو و احتمالا جراحی قلب بعدش هست، نکته عجیب اینکه همون خانم رو چند ساعت بعد همراه آقای مسنی میبینم، صبورانه اون رو هم از روی ویلچر بلند میکنه، بخاطر تکرر ادرار پیرمرد رو آورده، بهش میگم شما چند ساعت پیش نیومده بودید؟ میگه چرا مادرم رو آورده بودم ولی تنهایی نمیتونستم ویلچر پدر و مادر رو همزمان بیارم، مادر رو گذاشتم خونه و پدر رو آوردم. من متعجب میمونم، انسانها چه ظرفیت عجیبی در صبر، کمال وفضیلت دارن، و لقب اشرف مخلوقات چقدر شایسته بعضی ادمهاست، ناخودآگاه یاد اون اقایی میفتم که اصرار داشت بچه اش حتما پسر باشه، اصلا تصوری از اینکه دخترش میتونه چنین انسان پراز فضیلت و کاملی باشه، داره؟

شبخوش❤️

همسرم عاشق پسره
همیشه میگه
ن اینکه بگه باید پسر باشه ولی دوس داره پسر باشه
ولی من خودم دخترم و همه کارهای خانوادم با منه

چقدرررر حق

دختر داشتن یعنی عصای دست داشتن
و غمخوار و دلسوز داشتن‌ ❤️❤️

تا ابد حق

عالی عالی

خیلی قشنگ وآموزنده بود👏حکایت خیلی آدماست

واقعا راست 👌👌👌👌👌👌👌

اینا واقعی بودن خودت دیدی؟؟
چقدر قشنگ نوشتی عزیزم
هردو سکانس پر از تناقض و دردناک بود
و درس بزرگی داشت

همیشه همینه
ولی شوهر من ،برای همه و خانوادش خیلی بچه خوبیه،مادرشوهرم دختر نداره اصلا، ولی من سعی میکنم شوهرمو همراهی کنم تا اونا هم حس بی دختری نکنن،واقعا سخته