انقد بچم‌از اول بهم چسبید و گریه کرده یوقتایی که مثلا بره بغل کسی دوستدارم نگهش داره.از نظر خانواده شوهرم شدم ی مادر ک‌اصلاااا بفکر بچش نیست.ب بچش حس نداره
مثلل میگن تو چجوری دلت طاقت میاره ی‌لحظه‌ازش دور بشی یا تو چجوری دلت طاقت میاره گریه هاشو تحمل‌کنی
با اینکه من تابحال اصلا بچم‌دست‌هیچکس نسپردم مثلا از خونه برم‌خرید حتی و برگردم
حالا همش عذاب وجدان دارم و فکر میکنم مادر کافی برای بچم‌نیستم😔

خیلی وقتا دوس دارم عفت کلامم رو از از دست بدم🤣
خواهر شوهرت شکر خورد عزیزم

عزیزم مادربودن این نیست که بچسبی به بچت و ازش جدانشی این یعنی وابستگی شدید اون بهت و این خودش ظلمه در حقش.تو باید جوری باشی که بتونی کم کم تو روند رشدش بچتو مستقل از خودت بار بیاری.
فقط کاش اینقد بقیه نخود هر آشی نمیشدن🤌

هیچ کس نمیتونه تو شرایط تو باش و درکت کن مامانایی ک بچه هاشون همسن شما هستن خوب درک میکنن تو ب اندازه ی کافی براش کافی هستی حرفای دیگران از گوشت بیاد بیرون

مثلا یکبار مادرشوهرم گفت بده‌من بخابونمش تو برو ب کارت برس.بعد گفتم باشه .خواهرشوهرم میگف ادم‌ایمجور وقتا دلش برای بچش تنگ میشه.خب بابا بعد مدتها من‌ی چنددقیقه ازش جداشدم.یا دائم داره گریه میکنه من اگر بهش توجهی ک‌اونا میخان‌ بکنم حتی نمیتونم بزارمش ی دقیقه برم دسشویی