گاهی وقتی یک کودک مدام نزدیک می‌مونه، سریع برچسب می‌زنن: «لوسه».
اما روان‌شناسی می‌گه داستان دقیقاً برعکسه.
طبق نظریه‌ی دلبستگی، کودکی که به مراقبش می‌چسبه، معمولاً داره از «پایگاه امن»ش استفاده می‌کنه.
یعنی جایی که می‌تونه خسته برگرده، آروم بشه، و دوباره آماده‌ی کشف دنیا بشه.
چسبیدن نشونه‌ی ضعف نیست؛
نشونه‌ی اعتماده.
نشونه‌ی اینه که یک نفر، یک جا، برای کودک معنای «خانه» رو داره.
کودکانی که امروز احساس امنیت می‌کنن،
فردا کمتر از دنیا می‌ترسن،
بیشتر تجربه می‌کنن،
و مستقل‌تر حرکت می‌کنن.
پس دفعه‌ی بعد که قضاوتی شنیدی،
به‌جاش لبخند بزن.
داری کاری می‌کنی که ریشه‌ی انسان سالم رو می‌سازه.
این لوس‌بازی نیست؛
این امنیته.

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط