سلام من یه مادر 28سالم و یه دختر سه سالو یازده ماه دارم،، چند باری هست هر دفعه خونه پدرشوهرم میرم، مادرشوهرم خیلی توی تربیت دخترم دخالت میده خودشو و اگ بگم دخترم بیا پایین میگ چرا میگی بهش اگ بگم دخترم این کار رو نکن وخیلی چیزا دیگ میگ چرا میگی بهش و بهم اجازه حرف زدن نمیده و بچه رو میبره تو آشپزخونه و با حرف الکی مغزشو میشوره و من این وسط از چشم دخترم آدم بد میشم خیلی ناراحتم نمیدونم چی کار کنم و اینم بگم دو هفته ای یکبار میرم خونشون

جلوی بقیه بکن نکن نکن ب دخترت چون اونجا جای تربیت نیس بقیه دخالت میکنن

وقتی میرید وسایلی که دوسشون داره با خودتون ببرید تا اونجا سرگرم با خودتون شه
بعضی وقتها یک تشکر که با کنایه تشکر کنید طرف خودشو جمع و جور میکنه و بعضی وقتها یک کتاب ۱۰۰۰ صفحه‌ای هم صحبت کنید طرف به روی خودش نمیاره
همه چیز بستگی به ابهت کلام و رفتار شما داره.
من همیشه به پسرم میگم همه بچه‌ها فقط حرف مامان و باباشونو گوش میدن
و وقتیکه کسی داره چیزی بهش میگه ، میگه مامانم یا بابام اینارو نمیگن

من که باشم اصلا نمیرم...اخم و تخم کن حساب کار دستشون بیاد

رفتو امدو کم کن..ب ی بهانه بازی یا هرچی بچتو دور کن

ب ولله ک خونواده شوهر منم همینن ما هم هفته ای ۱ بار می ریم ولی همون هفته ای ۱ بار هم قشنگ رفتار های بچه منو تغییر میدن بخدا پسر من عادت کرده بود ساعت ۱۱ شب اینطورآ می خوابید همون هفته ای ی بار اِنقدر مادرشوهرم گفت حالا ۱ شب چی میشه فردا ب‌جاش بخوابه پسر من عادت کرد الان دیگه زودتر از ۲ نمی خوابه
یا مثلاً میریم من می‌گم این لباس ن می بینی اون لباس اون موقع ب صلاح بچه نیست سریع پدر شوهر یا مادرشوهر من میدوون ك بیا بریم با ما عوض کن
یعنی هر چی من می گم دقیقأ بر عکس منو با بچم انجام میدن رفتار های منو رفتار می کنند
دیوونه می شم از دستشون ...
تا حرف هم می زنم شوهرم سریع میگه چی می کنند هفته ای ی بار می بینند کار ندارن

منم مثلا غذارو میزارم پسرم خودش بخوره که عادت کنه یه دفعه مادرشوهرم میاد میگه بیاتامن بهت بدم میگم ولش کن تا خودش عادت کنه هی میگه اشکال ندارده اخرغذاشه...امروز آخر یه دادی کشیدم🤣

ای خدا حالا اگه گیر میداد نکن نکن و وسواس بود خوب بود؟

حالا درحد یه مهمونی میزی سخت نگیر بزار خونه مامانبزرگش ازاد باشه گیر نده بهش…واسه منم پیش اومده اما من گیر نمیدم بهش

تا اونجایی قصه همینه مثل منی پس توهم
پیش خانواده شوهر اشتباهه زندگی

منم دقیقا مشکل تورو دارم پسرم پیش خودمون یا خانواده خودم اونقدر بچه با تربیت و خوبیه که نگم خونه مادرشوهرم اینا که میریم بچم میشه یه روانی جیغ جیغو و دیوونه بخدا که بیشتر اونا اینجوریش کردن الکی و بی جهت مثلا به اصطلاح خودشون به شوخی بچمو دعوا میکنن سر کوچکترین چیزا هر بار گریه شو در میارن یا من یه دستشویی معمولی میرم اونجا مثلا میخوان بچم عادت کنه بهشون وقتی من نیستم هی میگن مامانت رفت تنهات گذاشت رفت خونتون تورو اینجا گذاشته پیش ما بخوابی پسرم هر بار چنان جیغی میکشه و گریه میکنه که نگم جوریش کردن که تو خونه خودمونم نمیتونم جم بخورم یعنی روانی شدم از دستشون

زبون باز کن...چ حرفیه میزنی وقتی نمیتونی ازالان دفاع کنی از خودتو بچت فردا همین دخترتم حسابی ازت نمیبرع تو روت وایمیسه.... زبون باز کن ب کسی مربوط نی دپدفه زبون باز کنی میفهمی...حتی اگ شوهرتم زبون باز کرد اونم بشور بزار رو بند