میدونم نسخه واحدی وجود نداره.
و احتمالا برای هر مادری فرق داره.یه نفر با غذا نخوردن بچه، یه نفر با بهونه گیری های شدیدش، یه نفر با دائم چسبیدن بچه ش، یه نفر با مریضی و خلاصه برای هر مادری یه لحظه و نقطه عطف هست که به فروپاشی روانی میرسه.
اونجا که برای آسیب نزدن از اتاق میره بیرون، یه لیوان آب میخوره و دوباره سعی میکنه اوضاع رو کنترل کنه.
اما تو تموم اینها اوضاع دردناکه وقتی که همسر و پدر بچه ت درک نکنه، که تو هم انسانی
و بد نیست اگر اون هم یه جای کار رو بگیره.
برای من این اتفاق افتاد، وقتی که از صبح با رز درگیر بودم.
هی سعی کردم قشقرق هاشو کنترل کنم‌.
لحظه ای برای خودم نبودم.
تا اینکه وقتی رفتم دستشویی این بچه چنان پشت در ضجه میزد! و تنها حرکت پدرش این بود که بیا کارت دارم😐
و دیگه نگم که تو مرحله بعد فروپاشی روانیم چه واکنشی داشت.
فقط اینجور که من با گریه و رز با چشمای قرمز از گریه تو کف اتاق نشستیم به بازی کردن.
این همراهی نکردن
این که مادر لحظهای برای خودش نداشته باشه.
این بدترین نوع فروپاشی روانیه.

و منی که مثل خودتم با پوست و گوشت و استخونم درک کردم

دقیقا وقتی شوهرت بگه حیف مادر ک ب تو بگن و تو زبون آدم نمیفهمی و انقدر خر و الاغی و نفهمی هیچی نمیفهمی
وقتی بگه تو ربون نفهمی روانی ای
چاقی اشغالی بیشوری‌گاوی غلط کردی میخوای نفس بکشی و کاری کنی اشغال و بی عرضه و نفهم
وقتی اعتراض کنی بهش سر هرچی بهت بپره و حتی کتک بزنه
و از طرفی باید با بچه‌کنار بیای

🫂🫂🫂💔

عزیزم از شیر گرفتی دخترتو

من شوهرم کارش شهر دیگه‌ست، وقتی خودم تنهایی همه چی رو دارم مدیریت میکنم و حتی نیست که بهش بگم کمک کن، یهو زنگ میزنه باز بحث بچه دوم شروع میکنه🙂

دقیقا منم همینم
و اینکه من بیمار صعب العلاج هستم و واقعا توان جسمی ندادم با این حال همه کارا رو دوش خودمه پسر کلاس اولیم و این فسقل دو ساله که من همه جوره باید بهشون برسم باید خونه تمیز باشه باید خوش اخلاق باشم باید بچم درسش خوب باشه باید غذا خوش مزه هر وعده درست کنم و فقط خدای من میدونه چه میکشم و به خاطر آرامش روان پسرام چیزی نگم باباشون رو خورد نکنم قوی باشم حق ندارم بگم اخ و......😭😭😭😭😭

تو همون نقطه ایستادم و چشمام خیسه از اشکه
واقعا دیگه توان ندارم

دقیقا منم همیشه تجربه اش کردم
مخصوصا دیشب که داشتیم شام می‌خوردیم و آراد همش بهانه می‌گرفت و گریه میکرد
چند تا قاشق خوردم و نفهمیدم چی خوردم
شوهرمم به جایی اینکه حداقل کاری که نمیکنه کمکی نمیکنه چیزی نگه بیشتر صدای اراد و بلند میکرد
با چپ چپ نگاه کردنش به اراد و دعوا کردن😐

واقعا می خواستم فحش بدم واقعا فحش هم لايق این مردها نیست اخه چقدر آدم می تونه تحمل داشته باشه خواهر درکت می کنم خودمم این طوری میشم