مادر بودن عجیب‌ترین ترکیب دنیاست؛
هم سخت، هم شیرین…
دیشب پسرم تا صبح گریه کرد، نه شیر می‌خورد و نه آروم می‌شد.
چشماش از بس گریه کرده بود، کاسه‌ی خون شده بود و من با سری که از درد داشت می‌ترکید، فقط به یه چیز فکر می‌کردم:
اون جز من کسی رو نداره.
خسته بودم، کلافه بودم، حتی یه لحظه دلم می‌خواست فرار کنم…
اما نشستم، باهاش بازی کردم، آرومش کردم، تا صبح کنارش موندم
تا ساعت ۷ که بالاخره خوابید.
مادر بودن یعنی
خودت رو جمع کنی
وقتی از درون داری فرو می‌ریزی،
و لبخند بزنی
برای کسی که تمام دنیات شده.
کاش می‌شد گاهی
قبل از اینکه مادر باشم،
فقط
خودم باشم…

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط