#فرزند پروری
#شاغل بودن
#دلتنگی
دو ماهه که بعد از ۹ ماهِ تمام مادر بودن، دوباره برگشتم سرکار.
هر صبح که از خونه بیرون می‌زنم، بخشی از دلم کنار رادمهر می‌مونه. انگار ساعت‌های کاری فقط ساعت نیستند؛ هر دقیقه‌اش دلتنگی است، نگرانی است، فکر کردن به اینکه الان چه می‌کنه، خندیده یا نه، خوابیده یا نه، چیزی خورده یا نه.
قبل از مادر شدن، کار خسته‌کننده بود؛ اما حالا خستگی معنای دیگه داره.
حالا باید بین جلسات کاری، دلتنگی برای یک صورت کوچولو رو هم مدیریت کنم. باید لبخند بزنم و کارها رو انجام بدم، در حالی که دلم برای آغوشی تنگ شده که تمام دنیام توی اون جا شده است.
رادمهر حالا ۱۱ ماه و ۹ روزه ست. سنی که هر روزش پر از کشف و یاد گرفتن و شیرین‌کاری‌های تازه است. شاید سخت‌ترین بخش ماجرا همین باشه؛ اینکه بخشی از این لحظه‌های تکرارنشدنی رو از دست میدم.
گاهی از خودم می‌پرسم چطور مادرا این مسیر رو پیش می‌برن؟

منم مادرم معلم و از 10 روزگی من مجبور شده بره سرکار اونموقع رسمی نبوده به این خاطر . هنوزم که هنوزه با یه حال بد تعریف میکنه دلم براش میسوزه مخصوصا به بچگی خودم فکر میکنم دلم به حال خودمم میسوزه میگم دخترم چند دقیقه میرم تو اتاق فوری دنبالم میاد دسشویی رفتنی همون دو دقیقه بااینکه کلی باهاش حرف میزنم زمین و زمان و بهم میدوزه حالا چی به من میگذشته؟؟؟ که از 7 تا 3 مادر کنارم نبوده پیش مادربزرگ.
تازه ماه اول مامانم شیر میدوشیده میزاشته برام مادربزرگم گفته والا من قبول نمیکنم نیم ساعته که میری شیر تموم میشه باید شیر خشک‌ بخرید بابامم با کلی فشار راضی میشه بخره😐
گلم اگه مقدوره برات نرو بچت خیلی بهت نیاز داره مطمئن باش به جز جفا درحق خودتو بچت چیزی عایدت نمیشه هییییییچ مردیم قدر نمیدونه

عزیزم حتما سخته برات ولی توهم بخاطر اینده اون وخودت بیشتر تلاش میکنی تا زندگی با کیفیت تری داشته باشید واین خودش بهترین کاره ممکنه