ماه هشتم هم آرام و پرهیاهو گذشت…

حالا من مانده‌ام و دلی که هر روز تندتر می‌زند از شوق دیدنت.

بدنم خسته‌تر شده، ولی دلم آرام‌تر است؛

چون می‌دانم هر تکان کوچکت، نویدِ نزدیک‌تر شدن به لحظه‌ی دیدار است.

روزهایی هست که از سنگینیِ این انتظار اشک در چشم‌هایم حلقه می‌زند،

اما همان‌وقت، دستی از درون به آرامی یادم می‌آورد:

«صبور باش مامان… من دارم میام.»

عجیب است این حس؛

از یک دانه‌ی ناپیدا، درونم روییدی و شدی همه‌ی بودنم.

هر بار که به صدای تپش قلبت گوش می‌دهم، انگار خدا را لمس می‌کنم.

فرزندم…

در آستانه‌ی ماه نهم، دارم روزشماری می‌کنم برای در آغوش گرفتنت.

برای اولین نفس‌هایت، برای گریه‌ی کوچکت که خانه‌ام را پر از زندگی خواهد کرد.

تا آن روز، من با دستانم نوازشت می‌کنم از پشت این دیوار معجزه‌،

و با دلم برایت لالایی می‌خوانم…

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط