دیگه راهی شدیم سمت بیمارستان از موقعی ک نشستم تا برسیم بی صدا گریه میکردم خیلی استرس داشتم زمانی ک رسیدیم جلو بیمارستان دیگه نتونستم جلو خودمو بگیرم گریم بیشتر شد اون لحظه بابام فقط تونست آروم کنه ته دلم ترسی داشتم کارای بستری انجام دادیم منو بردن تو اتاق بلوک زایمان نزاشتن همراهم بیاد اونجا هم چند نفر بودن واسع زایمان سزا

منم از استرس داشتم ميمردم برام سخترين چالش بود 😛مخصوصا لحظه اي كه رو ولچير نشسته بودم ميخواستم با همسرم خداحافظي كنم دكترا دم در اتاق عمل وايسلده بودن منتظر من مثل وردي جهنم بود انگار منتظر من صف كشيده بودن...اما ترس بيخود بود من هيچي نفهنيدم البته بيهوش بودم😅مهم اينه كه گذشت

وای الان ک پیامتو خوندم ی استرس و ناراحتی کل وجودمو گرفت ک من میخوام چطور این روزا رو رد کنم ، روزای ک شاید شیرین باشن ، ولی واسه من ک داداشمو ۵ ماه از دست دادم خیلی خیلی خیلی سخته با شرایط روحی من خدااا😞

منم روزی که میخاستم برم برا سزارین کلی گریه کردم
و تا دم اتاق عمل درحال گریه کردن بودم
اخرم دکتر بیهوشیم بهم ارامبخش زد گریه هام بند اومد 😑

فکر میکردم فقط خودم اشکم دم مشکمه

بقیشم بگو

وااای منم یاد روز زایمانم میفتم گریم میگیره