هنوز تو راه باور نداشتم که برم عمل گفتم نهایت میرم به دکتر میگم معاینه کنه برم طبیعی چون از بیهوشی و بیحسی و اتاق عمل وحشت داشتم رسیدیم بیمارستان شانس ما بیمارستان غلغله و شلوغ ساعت ۶ و نیم صبح چند تا خانم باردار دیدم که برای زایمان اومده بودن یکم انگار دلم قرص شد که اونا میتونن چرا من نتونم به خصوص که یکیشون خیلی به خودش رسیده بود و حس خوبی میداد که با روحیه اومده با شوهرم کارای بستری و هزینه و اینا رو پذیرش انجام دادیم وسایل بیمارستان و اتاق و عمل و بهم دادند و یهو یه خانمه اومد گفت شما و یکی دیگه هم بود گفت بیاید بریم منو بگو شروع کردم گریه کنم تو آسانسور زنه گفت چته آسون ترین عمله و فلان من فقط گریه میکردم با مامانم رفتیم پایین ازمایش بگیرن و لباس عوض کنیم و مشاوره بدن و من تو همین حین ها گریه میکردم دیگه به شوهرم زنگ زدم بیا توهم پایین ببینمت نشد خدافظی کنم اومد پایین پیشم که خیلی کمک کنننده بود گریه نکنم ...

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط