دخترکوچیکم۳سالشه،دوست یابی نمیکنه انگار براش مهمم نیست.انقدم ک شکرخدا اهل گریه و بهانه و جیغه ک فکرکنم بچه هاهم حال نمیکنن باهاش رفیق شن ودختربزرگم ک بخشنده ودلسوزه ومهربونه رو ترجیح میدن و این تفاوت بین این دوتا دختر خیلی توچشمه وداره اذیتم میکنه ونگران آینده کوچیکم ومیگم نکنه دوستی نداشته باشه ونتونه ارتباط بگیره باهمسن وسالاش.چیکارکنم واقعا...کلاس وپارک ومهمونی وایناهم میریم ورفت وآمد داریم ولی کلاتنها حال میکنه یا باخواهرش فقط.البته دعواشونم میشه ولی بیشتر روز رو باهم خوبن.شایدم ازاینکه همه دور خواهرش میچرخن حرص میخوره ک بازی های خواهرشو مدام خراب میکنه مثلا لگو وپازل وهرچی بسازه رو میزنه میریزه یا نقاشی بکشه پاک میکنه.دیگه خستم ازاین همه فکر...سالمم هستا،مدام چکاپ ومشاوره میگیرم ولی فرقی تو اوضاع ما نداره.دیگه حتی نمیتونم خشمم هم کنترل کنم آستانه تحملم پایین اومده منی ک صبور وآروم وپرحوصله بودم.با یه جیغ وداد تمام انرژیم ته میکشه وعصبانی میشم دادمیزنم.

عزیزم هر بچه ای با خواهر و برادر خودش هم فرق میکنه هنوزم سنش کمه برای دوست پیدا کردن بزرگ‌تر بشه بهتر میشه شایدم خودش تنهایی رو بیشتر دوست داره

سنشه مامان غصه نخور اون الان اين دوره شه كه از همه يه ترسى داره واسه اسنايى يه كم بزرگ شه بهتر ميشه
كمتر داد بزن گور باباى مردم اصلا دوست نشه مثلا دوست به چه دردش ميخوره

عزیزم مثل پسر من ،البته پسر من دوست داره ارتباطو ولی نمیدونه انگار چجوری دوست پیدا کنه ،این ازیتم می‌کنه وگرنه بچه اینا دورمون خیلی نداریم ،بچه خواهرم هست که التماس می‌کنه که اجی بیا بازی اونم چون بزرگتره درگیر درس ایناست ،بچم بازی کردن و ارتباط گرفتن بلد نشده هنوز