۱۵ پاسخ

چقدر خوش قلبی جانم❤️❤️


چ خوب ک یادمون انداختی❤️

عزیزممم چه قلب مهربونی داری مرسی که یاد آوری کردی🥲😘

چقدر خوش قلبی
آره منم گاهی خرید میکنم

چقدر خوش قلبی تو دختر❤️❤️❤️مرسی که یادمون انداختی عشقم

من بیشتر شال هامو از دست فروشا میگیرم هم قیمتشون بهتره هم بیشترم میپوشمشون تا اون شالای گرونی که از مغازه دار میخرم کلا از دست فروشا بیشتر خرید میکنم واقعا گناه دارن

من دیروز رفتم خیابون بیشتر از دست فروش ها خرید کردم ی دختر پسر بودن میگفتن انلاین شاپ داشتیم ولی بخاطر قطعی اینترنت دست فروشی میکنیم

همینکه تو این شرایط کار میکنن خودش خیلی حرفه
مخصوصا خانوما
منم همیشه از دستفروشا چیزی میخرم حتی اگه لازم نداشته باشم

خیلی خوبه که تو این شرایط به فکر همه دیگه باشیم

من ک هنوز دل خوش نداشتم ک خرید برم حالا شاید امشب رفتم ی کم حال و هوام عوض بشه

گل گفتی جانمممم 🫰
دقیقا با خرید کردن از دست فروشان چه دلی ازشون شاد می‌کنیم 👌
چه سبزه ی قشنگی😍
شیشه شیر دیانا فقط که تو جیبت گذاشتی😅😅

با این تاپیکت بغض گلومو‌ گررررفت

چه کار قشنگی کردی😗😗😗

ای خدا قربون تیپ و عینکش🩷🫠

آفرین عزیزم ❤️❤️👌👌👌👏👏

من هرچی خوشم بیاد میگیرم چ دستفروش باشه چه مغازه
نون باگته دستت؟

سوال های مرتبط

مامان کولوچه😍 مامان کولوچه😍 ۳ سالگی
مامانا یه تجربه برای پوشک گرفتن بچم گفتم به شما هم بگم شاید کمکی کنه،اول اینکه اصلااااا عجله نکنید و بزارید بچه تا نزدیکای دوسال نیم بشه،چون بچه وقتی سنش کم باشه از تشویق و تنبیه هیچی نمیفهمه و کار سخت میشه،من بچمو دوسالگی از پوشک گرفتم و اوایل هم واقعا خوب بود ولی بعد مدتی پسرفت کرد و هی نم میزد که واقعا دوران سختی بود چون ادم عصبی میشه،تحمل کردم تا به سن دوسال و پنج ماه رسید،یهو انگار معجزه شد،قشنگ جیش داشت میگفت و برای تشویق بهش برچسب میدادم که خوشش میومد و دوست داشت هی بره دسشویی تا جایزه بگیره(از اول هم برچسب جایزه میدادم ولی درک انچنانی از تشویق نداشت)الانم شکر خدا خیلی خوبه شاید هفته ای یه بار یا دوبار نم بده که اونم کاااااملا طبیعیه،من از دکتر پرسیدم گفت بچه ها تا سه سال و نیم ممکنه نم بدن چون حواسشون به بازی هست یادشون میره،اینک بگم ممکنه ۱۰ درصد از بچه ها که دوسالگی ترک پوشک کردن کاملا موفق باشن،۹۰ در صد مثل من به مشکل میخورن،پس اصلا عجله نداشته باشین و سعی کنید از دوسال به بعد ذهن بچه رو اماده کنید
مامان آنیسا مامان آنیسا ۲ سالگی
مامانا…

شما هر جا می‌رید، بچه‌هاتون هم همیشه همراهتونه؟

این سؤال چند وقته حسابی ذهنم رو درگیر کرده.

گاهی حس می‌کنم شاید من به اندازه‌ی بقیه‌ی مامانا توانایی کنترل بچه‌م رو ندارم… یا شاید آنیسا خیلی شیطونه! شاید هم چون از بچگی همه جا با خودم نبردمش، عادت نکرده. واقعاً نمی‌دونم.

البته منظورم از «همه جا»، واقعاً همه جا نیست.

مثلاً هیچ‌وقت آنیسا رو با خودم سالن آرایش نبردم. یا خیلی کم پیش اومده وقتی به یه دورهمی دوستانه دعوت می‌شم، همراه خودم ببرمش؛ چون اون چند ساعت رو یه استراحت کوتاه برای خودم می‌بینم.

اگر هم شب‌نشینی با دوست‌های همسرم باشه یا جمعی که بدونم سیگار زیاد کشیده می‌شه، حتماً پیش مادرم می‌ذارمش و نمی‌برمش.

یا وقتی بخوام با خیال راحت برای خودم خرید کنم، ترجیح می‌دم همراهم نباشه.

همیشه فکر می‌کردم این تصمیم‌ها درست‌ترین کاریه که می‌تونم برای خودم و بچه‌م انجام بدم.

غیر از این موارد، تقریباً همه جا کنارم بوده؛ مهمونی‌های خانوادگی، پیک‌نیک، پارک، خانه‌بازی، پاساژ و…

اما از یه طرف، وقتی بعضی از دوستام می‌گن:
«هیچ‌وقت پیش ما نمیاریش!»
«ما اصلاً نفهمیدیم این بچه کی این‌قدر بزرگ شد!»
«همش قایمش کردی…»

باعث می‌شه با خودم فکر کنم…

نکنه من زیادی حساس بودم؟
نکنه باید از همون اول بیشتر با خودم این طرف و اون طرف می‌بردمش؟

واقعاً دوست دارم بدونم شما چطورید؟ بچه‌هاتون همه جا همراهتون میان یا برای بعضی جاها ترجیح می‌دید پیش یه نفر مطمئن بمونن؟!