سلام
دختر من تو خونه خیلی آرومه
نه اهل لجبازیه و نه گریه و این چیزا
بیرونم که میریم خیلی خوبه حرف گوش کن با ادب
ولی منتظره بریم خونه ی یکی که بچه داشته باشه اصلا بلد نیست چطور رفتار کنه سر کوچکترین چیزا گریه میکنه و جیغ میزنه
انقد براش انیمیشن گذاشتم
داستان تعریف کردم
نمایش عروسکی و ....
نمیدونم چرا این رفتارا رو داره
مرتب هم باهاش حرف میزنم و اصلا کنترلی رو رفتارش نداره
دیشب رفتیم خونه ی خالم ده بار گریه کرد سر چیزا الکی
چیکار کنم دیگه
بخدا که رد دادم
بخاطر این کاراش دلم نمیخواد هیجا برم

فرزندپروری
بچه
رفلاکس
کولیک

به نظرم مشکل از ما مامان باباها هست که زیادی بچه هامون تحویل میگیریم و یه جورایی خودخواه و زیاده خواه شدند انگار بچه های الان ....
الان اطرافیان هرجا میریم بچه ها بیشترشون همینن مگه چطور باشه که یه بچه ای نرمال باشه

پسرمنم تو خونه همینه اما باخواهرام میریم بیرون یا جایی فقط گوشی میخواد چون همه بچه‌ها گوشی دستشونه درصورتی که توخونه هفته ای یه ربع میدم کلا فکر کنم همشون همینن.

منم دیگه مغزم نمیکشه دیگه امشب تصمیم گرفتم تا این عادتشو نزاره کنار هیچ جا ننیرم

بچه ها معمولا وقتی اسباب بازی باشه باهم دعوا میکنن.ما معمولا جایی بریم به صاحب خونه میگیم درب اتاقی که اسباب بازی داره رو ببندن.ونهایتا یه اسباب بازی ساده بزارن بیرون.و اینکه حواست باشه شاید بچه ها اذیتش میکنن اینم نمیتونه از خودش دفاع کنه گریه می‌کنه.

حالا دختر من بچه داشته باشه طرف مقابل دیگه تا اخر شب نه طرف من میاد نه کاری به کارم داره نه بهونه میگیره بچه نداشته باشه دائم میگه حوصلم سر رفته

شاید بچه ها باهاش لجبازی میکنن دختره منم خیلی احساسیه زود به گریه میفته ولی در صورتی که اذیت بشه ، شاید بچه شما هم اذیتش میکنن بچه ها خیلی صمیمانه باهاش صحبت کن مثلا بگو دیشب چی شد که گریه کردی دلیلش بهم بگو ببین چی میگه

دقیقا دخترمنه
فقط لجبازی می‌کنه و همش گریه

منم انقد بدم میاد خونه آدم بچه دار برم بخصوص کسی که بچه داره هم خونمون بیاد که دیگه رسما پسرم دیوونه میشه