خانوما دخترم راه نمیره .همش میگه بغلم کن راه ببر .مادرشوهرم بغلیش کرده .حالا فرار میکنه ارش .منم کمرم دستام درد میکنه .به زوز باهاش کار میکنم که راه بیفنه .تا میشینم میاد سمتم که بغلم گن

تقصیر خودمونه که نمی‌گیم بغل نکن، مادر همسرمن ،طبق عادتی که برای بچه های خودش داشت، مثلا میخواست یه کاری کنه، می‌گفت بیا شلوار بپوشم بریم دَدَ، آب بدم بریم دَدَ، کلا همه کارا رو می‌گفت دَدَ، خودم بهش نگفتم، تا یه مدت همسرم تکون میخورد دیبا می‌گفت دَدَ، اینم می‌گفت نمی‌دونم د د رو از کجا یاد گرفا،بهش گفتم حرفهای مامانت رو. توجه کن ،تا بفهمی ایراد کار کجاس، وقتی شنید ازش، گفت دیگه تکرار نکن، از این چیزا زیاده، همسرم و برادرش جلوی اینجور کاراش رو گرفتن،

پسر منم اینجوری بود همش باید راش میبردیم، یه دفعه ای چن روز پیش راه افتاد خودش ۱۰ روزی میشه خودش مستقل را میره

بغلت کن بشین
اصلا راهش نبر
گفت بغلم کن بغل کن بشین
براش خوراکی و اسباب بازی و چیزای هیجانی بذار به ۲ قدم فاصله.بعد کم‌کم زیاد کن فاصله رو