دکتر اومد که امپول بی حسی تزریق کنه با اینکه خیلی سوزنش ریز بود ولی میترسیدم یه لحظه که اپول و زد کمرم و صاف کردم دکتر دعوام کرد گف خطر داره اصلا تکون نده کمرتو گریم گرفته بود بلخره امپولم تزریق شد و دکتر رفت و دکتر خودم اومد که عمل کنه کم کم پاهام داشت سنگین و سنگین تر میشد انگار یه تریلی روی پاهام بود یهو شکمم سرد شد دکتر داشت ضدعفونی میکرد دیگه بقیه شو حس نکردم
تو اون لحظه فقط دعا میکردم هم برای آینده ی بچم
هم یرای کسایی که طعم مادر شدن و نچشیده بودن برای مامانای باردار برای همه دعا کردم یهو حالت تهوع عجیبی گرفتم ولی هرچی عق میزدم نمیشد انگار یکی گلومو گرفته بود خیلی حس بدی بود احساس خفگی داشتم به پرستار گفتم یه ظرف گذاشت زیر دهنم ولی بالا نیاوردم
تو همین حس و حال بودم که یهو یه صدای دلنشبن اومد بله صدای گریه ی نوزاد کوچولوی مامان بود اشکام میریخت همینطوری دل تو دلم نبود نگاش کنم دکترم گف یه آقا پسر صحیح و سالم گعتم خدایا شکرت عملم تموم شد و دکتر بخیه زد و گف مبارکه و رفت
پرستار اومد گف میخوای بچتو ببیتی گفتم معلومه که میخوام وقتی اوردنش کنار لُپم دیدم وای خدایا چقد کوجولو موچولوعه بچم ۲۷۰۰ بود اول ۳۸ هفته سزارین شدم ولی خداروشکر همه چیش سالم بود و مشکلی تداشت بچم داشت گریه میکرد ولی وقتی چسبوندنش به لُپم اروم شد بهترین حس دنیا بود یه موجود ریزه میزه که خودت پرورش دادی با گوشت و پوست و خونت لحظه ی قشنگی بود بعدش بردن بچمو از همون لخظه نگرانش شدم که الان بچم کجاس سردش نباشه گشنش نباشه هیچوقت فکرشم نمیکردم مادر شدن تجربه ی متفاوتیه
رفتیم توی ریکاوری بچم دور تر از من بود
ادامه تاپیک بعدی

مقالات مرتبط

سوال های مرتبط