یه درد دل دوستانه... 🙂 من خالم رو ۲۶ اسفند از دست دادم و ۱ فروردین پسر گلم به خاطر عفونت ادراری ۵ روز بستری شد. بعد از اون هم واکسن دوماهگی و ختنه اش رو انجام دادیم. این ماه انقدر بهم سخت گذشت انگار دچار تروما شدم. وقتی تنها میشم یه فکرایی به سرم میزنه که اگر خودم رو جمع و جور نکنم میشینم گریه میکنم. چون به احتمال زیاد پسرم یه جراحی هم باید بشه افکارم تشدید میشه. همش به این فکر میکنم که اگر پسرم چیزیش بشه من میمیرم و ... . گاهی اوقات این فکرای مسخره حتی نمیزارن بخوابم. همسرم خیلی سعی میکنه آرومم کنه اما هنوزم توی تنهاییام این افکار انگار میخوان بخورنم 🥲 کسی تجربه این حال رو داشته؟ شما بودید چی کار میکردید که افکارتون درست بشه؟




کولیک رفلاکس ختنه ویتامین AD پوشک شیرخشک

ب این فکر کن ک ی روزی‌تمام مشکلات گذشته حل شده حتی بدتریناش و تو باید پشتوانه اون بچه باشی پس هر چی ک هست بهش فکر نکن چون چ غم چ شادی هیچکدوم برات نمیمونه مهم اینه چجوری از پسش بربیای

عزیزم😕 فک کنم یه مادر اولین چیزایی که به فکرش میرسه، تو بی خوابی و حال بد و ناراحتی و همه چی، همیناست. منم دیروز پسرم نمیخوابید نگو گوش درد داشته هی سرشو میچرخوند این طرف و اونطرف. نشستم گریه کردم گفتم بچم دیوونه شده🤦🏻‍♀️😅😅

عزیزم ب چیزای خوب فکر کن اگه از چیزی بترسی همون ب سرت میاد من پارسال دخترمو از دست دادم تا ب دنیا اومد مشکل قلبی داشت بعد ۱۱ روز فوت کرد شدم ی مرده متحرک هرچی دلداریم میکردن من تو ی عالم دیگه بودم
تا ی روزی ب خودم اومدم گفتم اگه میموند بیشتر اذیت میشد مرد راحت شد دیگه رفتم دکتر برا اقدام ب بارداری زیر نظر موندم تا باردار شدم کل بارداریم همش دکتر بودم تا این بچم مثل اون بچم نشه. و هزار مرتبه خداروشکر میکنم الان ی پسر خشکل و ناز بهم داده کل زندگیم شیرین کرده