سلام خانوما
لیام پیش مامانم چندین ساعت میمونه فقط اولش دارم جدا میشم ازش گریه میکنه
هرروزم پارک و خانه بازی و کافه میبرمش میچرخه
ولی نو خونه روانیم کرده تو اشپزخونه چسبیده به پاهام و گریه میریم اتاقش حتی کنارشم میشینم بازی کنه یکسره میاد تو بغلم میچسبه بهم اصلا اصلا اصلا مستقل بازی نمیکنه واقعا دارم به جنون میرسم از مادر بودن و بچه متنفر شدم دیگه،چقدر این سنشون مزخرفه اخه
بچه های شما چطورن؟

پس از دوران رفلاکس کولیک بگذریم ب اینجا میرسیم😐

من یه دختر۸ساله دارم که خوشبختانه مدارس تعطیل شده باپسرم بازی میکنه منم کارامو میکنم

یه تفاوت من با شما دارم پسر بزرگم 4سالشه میبینه این بغلمه قهر میکنه میره یا میگه منم بغل کن و...........مادر شدن مادر بودن مادر مانده خیلی طولانی وسخته روان سالم میخاد من ندارمش

منم تو این وضعیتم

تا ۱۸ ماهگی که دوره اضطراب جداییه همه بچه ها همینطورن حالا یکی بیشتر یکی کمتر

واییییی دقیقا پسرک‌منم یه مدته کلا چسبیده بهم حتی دسشوییم نمیرم تا باباش بیاد ببرتش پیش ماشین تا من برم دسشویی🤦🏻‍♀️

من دائم بغلمه و خسته میشم
ولی نمیدونم دیوانه ام یا نه.. دوست دارم دائم بغلش بگیرم،بغل باباش هم باشه نتونه میگم بده خودم ...
شبم مثل جنازه ام خسته خسته

باید اظطراب جداییش بگذره فقط

دختر من دستشويى ميخوام برم مياد پشت در ميشينه
اصلا از من جدا نميشه به هيچ عنوان

تا ۱۸ ماهگی اوج اضطراب جداییه
من دلم براش میسوزه ولی توانم تموم میشه خیلی روزا
یه کارایی میکنه همش باید حواست باشه بهش به همه چیز کار داره همش دنبالمه
مادر بودن خیلی سخته

منم همینم با این تفاوت که کسی هم نیس بچمو بذارم پیشش

منم همین باز ما یکی هست یه چند ساعت بچمونو بزاریم پیشش ریلکس کنیم آخرشم کم میاریم اونایی که کمک ندارن واقعا سخته

دقیقا وضعیت روانی منم همینه